Jest ona udostępniana organowi kontroli, który dokonuje w niej wpisów. Artykuł 81 ust. 2 s.d.g. zawiera wykaz wpisów dokonywanych przez organ kontroli w książce kontroli. Dotyczą one:
- organu prowadzącego kontrolę,
- upoważnienia,
- zakresu kontroli,
- daty wszczęcia i zakończenia kontroli,
- zaleceń pokontrolnych,
- uzasadnienia wszczęcia kontroli bez zawiadomienia,
- uzasadnienia wszczęcia czynności kontrolnych na podstawie legitymacji służbowej,
- uzasadnienia braku zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli,
- uzasadnienia prowadzenia kontroli pod nieobecność kontrolowanego,
- uzasadnienia odstępstwa od zasady ochrony przedsiębiorcy przed prowadzeniem więcej niż jednej kontroli,
- uzasadnienia odstępstwa od czasu trwania kontroli,
- uzasadnienia przedłużenia czasu trwania kontroli,
- uzasadnienia czasu trwania przerwy w kontroli.
Należy pamiętać, że zgodnie z art. 77 ust. 4 s.d.g. przedsiębiorcy, który poniósł szkodę na skutek przeprowadzenia czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, przysługuje odszkodowanie.
Ratownik potrzebuje licencji
- Jakie są warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie zabezpieczenia ratowniczego pływalni?
Stosownie do art. 14 ust. 1 – 3 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (DzU z 2010 r. nr 220, poz. 1447, z późn. zm.; dalej: „s.d.g."), przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dalej: „CEIDG", albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi. Przedsiębiorca ma prawo we wniosku o wpis do CEIDG określić późniejszy dzień podjęcia działalności gospodarczej niż dzień złożenia wniosku.
W przypadku, gdy ustawy uzależniają podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej od obowiązku uzyskania przez przedsiębiorcę koncesji, zezwolenia albo licencji przedsiębiorca może podjąć działalność po uzyskaniu stosownej koncesji, zezwolenia, licencji albo zgody.
W zakresie ratownictwa wodnego wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Kwestie te zostały uregulowane w ustawie z 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (DzU nr 208, poz. 1240).
Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy ratownictwo wodne, czyli prowadzenie działań ratowniczych, polega w szczególności na organizowaniu i udzielaniu pomocy osobom, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na obszarze wodnym.
Obszar wodny oznacza wody śródlądowe oraz wody przybrzeżne w rozumieniu art. 5 ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (DzU z 2005 r. nr 239, poz. 2019, z późn. zm.), a także kąpielisko, miejsce wykorzystywane do kąpieli, pływalnię oraz inne obiekty dysponujące nieckami basenowymi o łącznej powierzchni powyżej 100 mkw i głębokości ponad 0,4 m w najgłębszym miejscu lub głębokości powyżej 1,2 m).
Ratownictwo wodne może wykonywać Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe oraz inne podmioty, jeżeli uzyskały zgodę ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Minister właściwy do spraw wewnętrznych udziela zgody na wniosek podmiotu ubiegającego się o jej udzielenie w drodze decyzji administracyjnej.
Należy zauważyć, że właściwy w kwestii interpretacji przepisów ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych jest minister spraw wewnętrznych.
Na pytania odpowiadał Departament Doskonalenia Regulacji Gospodarczych Ministerstwa Gospodarki