,
- wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (DzU nr 236, poz. 1991 ze zm.), różnie regulują to zagadnienie.
W delegacji krajowej zaliczkę na niezbędne koszty podróży szef przyznaje na wniosek pracownika, natomiast przy wyjeździe zagranicznym robi to bez żadnego przynaglenia.
Przy podróży krajowej obowiązek przyznania zaliczki powstaje w wyniku działania pracownika – złożenia wniosku o jej udzielenie. Przy tym wniosek nie musi mieć żadnej sformalizowanej formy. W pełni wystarczy ustna prośba. Oczywiście przy przyznawaniu zaliczki szef będzie już stosował pokwitowanie jej wypłacenia i przyjęcia.
Natomiast przy wyjeździe pracownika poza granice Polski pracodawca musi wypłacić zaliczkę nawet bez wniosku delegowanego. Wskazuje na to zawarte w przepisach określenie „pracownik otrzymuje zaliczkę". W sytuacjach szczególnych, gdy nie ma możliwości wypłaty zaliczki (nagły wyjazd, decyzja o wyjeździe została podjęta późno, gdy już nie działa księgowość firmy), warto brak przyznania zaliczki podać i uzasadnić w sporządzonej notatce.
Obecnie przepisy nie odnoszą się do wysokości zaliczki. Nie można jednak uznać, że do spełnienia przez pracodawcę tego obowiązku wystarczy, że przekaże podwładnemu symboliczną kwotę, pokrywającą tylko część z góry znanych kosztów. Zaliczka powinna umożliwiać zapłacenie za delegację i wszystko, co wynika z polecenia służbowego szefa (przejazdy, noclegi, diety, przejazdy lokalne).