Umowa-zlecenia stanowi jeden z rodzajów umów o charakterze cywilnoprawnym, który często zastępuje umowę o pracę. Na jej podstawie przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności dla dającego zlecenie. Stosuje się do niej przepisy kodeksu cywilnego.
Umowę-zlecenie można wypowiedzieć w każdym czasie (art. 746 k.c.). Jest to uprawnienie każdej ze stron. Wielokrotnie na ten temat wypowiadał się Sąd Najwyższy – np. w wyroku z 28 września 2004 r. (IV CK 640/03).
Uwzględniając, że zlecenie opiera się na wzajemnym zaufaniu stron, art. 746 k.c. pozwala wypowiedzieć umowę-zlecenie każdej z nich w każdym czasie, nawet bez ważnych powodów. Uregulowanie to dotyczy także kontraktów zawartych na czas oznaczony. Jego ratio, tj. ochrona wzajemnego zaufania stron, jest w pełni aktualna także w odniesieniu do umów-zleceń zawartych na czas oznaczony.
Uprawnienie do wypowiedzenia zlecenia ma charakter prawokształtującego. Złożone oświadczenie woli o wymówieniu wywiera skutek ex nunc, tj. od chwili złożenia (art. 61 § 1 k.c.). Nie wymaga ono żadnej szczególnej formy. Może zostać złożone w każdy sposób, wystarczająco ujawniający wolę zakończenia współpracy. Jeżeli jednak kontrakt został zawarty na piśmie, to zgodnie z art. 77 § 2 k.c. jego wypowiedzenie też powinno mieć formę pisemną.
Istotne jest to, że strony w umowie-zleceniu mogą określić terminy wypowiedzenia, jak również wskazać i zróżnicować zasady wymówienia w zależności od przyczyn je uzasadniających. Mają zatem prawo określić inne zasady wypowiedzenia z ważnych powodów, a inne w sytuacji ich braku.
