Dofinansowanie do zatrudnienia niepełnosprawnych

chorobę Parkinsona, stwardnienie rozsiane, paraplegię, tetraplegię, hemiplegię, znaczne upośledzenie widzenia (ślepotę) oraz niedowidzenie, głuchotę i głuchoniemotę, nosicielstwo wirusa HIV oraz chorobę AIDS, epilepsję, przewlekłe choroby psychiczne, upośledzenie umysłowe, miastenię, późne powikłania cukrzycy.

Pracodawca obniża wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych o wskaźnik ustalony według następującego wzoru:

WO = (3 x ZS + 2 x US) x 100 proc. : ZOG, gdzie poszczególne symbole oznaczają:

WO – wskaźnik obniżający,

ZS – zatrudnienie

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy pracowników zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności, u których stwierdzono schorzenie wymienione w § 1 rozporządzenia, US – zatrudnienie w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy pracowników zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, u których stwierdzono schorzenie wymienione w § 1 rozporządzenia, ZOG – zatrudnienie pracowników ogółem w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Angażujący pracowników ze schorzeniami uzasadniającymi obniżenie wskaźnika porównuje rzeczywiste zatrudnienie niepełnosprawnych do obniżonego wymaganego wskaźnika zatrudnienia niepełnosprawnych, a nie do ustawowego wskaźnika 6-proc., o którym mówi art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.

Dlatego wskaźnik ustawowy obniża się o wskaźnik obniżający (równy ilorazowi sumy trzykrotności stanu zatrudnienia osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, u których stwierdzono szczególne schorzenia, i dwukrotności zatrudnienia osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, u których stwierdzono szczególne schorzenia, oraz stanu zatrudnienia ogółem).

– To dość skomplikowane. Uda się to przybliżyć w bardziej zrozumiały sposób?

Można to określić następującym przykładem. Pracodawca zatrudnia ogółem 100 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, z tego jedną pracującą na pełny wymiar czasu pracy ze znacznym stopniem niepełnosprawności ze schorzeniem szczególnym (epilepsja).

Epilepsja jako schorzenie szczególne obniża wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych (6 proc.) o 0,03, zgodnie z wyliczeniem:

(3 x 1,000 + 2 x 0,000) x 100 proc. : 100. W etatach stanowiłoby to 3 etaty.

Aby zatem ustalić, jaką liczbę etatów osób niepełnosprawnych powinien zapewnić szef, żeby zwolnić się z wpłat na PFRON, należy od 6 (liczby etatów wymaganej na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy u osiągającego co najmniej 6 proc. wskaźnik) odjąć 3 (liczbę etatów odpowiadającą wskaźnikowi obniżającemu). Ostatecznie wymagana liczba etatów niepełnosprawnych wynosi 3. Następnie do ustalenia wysokości wpłaty należy z tą liczbą (a nie z liczbą etatów konieczną do osiągnięcia 6-proc. wskaźnika zatrudnienia niepełnosprawnych) porównać liczbę etatów zatrudnionych niepełnosprawnych, czyli 3 – 1 = 2.

Kwota wpłaty przy jednoetatowym zatrudnieniu niepełnosprawnych ze szczególnymi schorzeniami znacznie się obniży, ponieważ wyniesie 2916,03 zł, tj. 0,4065 x 3586,75 zł (3 – 1), a nie 7290,07 zł, tj. 0,4065 x 3586,75 zł x (6 – 1) przy jednoetatowym zatrudnieniu niepełnosprawnych, u których nie stwierdzono szczególnych schorzeń.

– A skąd wzięła się kwota 3586,75 zł występująca w tych rachunkach?

Kwota 3586,75 zł oznacza przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez prezesa GUS. Komunikat w sprawie przeciętnego wynagrodzenia, na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. DzU z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.), publikowany jest w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

PFRON 6 kwietnia br. zamieścił na stronie internetowej komunikat o wykazaniu wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych dla potrzeb dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Przypomina w nim, że zgodnie z art. 26a ust. 1a ustawy miesięczne dofinansowanie nie przysługuje pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i nie osiągającemu co najmniej 6-proc. wskaźnika zatrudnienia niepełnosprawnych. Przy wyliczaniu tego wskaźnika należy wziąć pod uwagę definicję z art. 2 ust. 6 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z nią jest to przeciętny miesięczny udział procentowy osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogółem, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Uwaga!

Wskaźnika 6 proc. nie można zmniejszyć w związku z zatrudnianiem osób ze schorzeniami określonymi w rozporządzeniu z 18 września 1998 r., by uzyskać prawo do dofinansowania z PFRON.

Osiągnięcie tego wskaźnika dla celów dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych PFRON weryfikuje za pomocą wartości wykazanych przez pracodawcę (zatrudniającego co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy), w druku WN-D, w pozycjach 37 („Stan zatrudnienia w okresie sprawozdawczym – ogółem”) oraz 38 („Stan zatrudnienia w okresie sprawozdawczym – osoby niepełnosprawne”). Używa do tego równania: wskaźnik = (poz. 38/poz. 37) x 100.

Jednocześnie PFRON wskazuje, że pracodawca ubiegający się o dofinansowanie, który wpisuje w poz. 37 i 38 druku WN-D wartości zerowe, oświadcza, że nie spełnia warunków do korzystania z takiego wsparcia, gdyż w danym okresie nie zatrudnia niepełnosprawnych. Wnioskodawca, który w wyniku błędu podał w WN-D w poz. 37-38 wartości zerowe, powinien skorygować je, uwzględniając prawidłowe wartości, wyliczone zgodnie z przypisem nr 17 do formularza WN-D.

—oprac. g.or.