Zarówno dyrektywa klasyczna 2004/18/WE w art. 47 (sytuacja ekonomiczna i finansowa) i w art. 48 (kwalifikacje techniczne i/lub zawodowe), jak i dyrektywa sektorowa 2004/17/WE w art. 54 (kryteria kwalifikacji podmiotowej – wymogi odnoszące się do możliwości gospodarczych i finansowych wykonawcy) dawały od dawna możliwość polegania na potencjale innych podmiotów.
Jednakże dopiero nowelizacja z 5 listopada 2009 r. prawa zamówień publicznych oraz [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=336579]ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (DzU z 2009 r. nr 226, poz. 1817) [/link]umożliwiła transpozycję do prawa krajowego tych rozwiązań unijnych.
Jak stanowi obecny art. 26 ust. 2b [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=358718]prawa zamówień publicznych (tekst jedn. DzU z 2010 r. nr 113, poz. 759 ze zm.[/link], dalej pzp), wykonawca może polegać na wiedzy i doświadczeniu, potencjale technicznym, osobach zdolnych do wykonania zamówienia lub zdolnościach finansowych innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nimi stosunków.
Wykonawca w takiej sytuacji zobowiązany jest udowodnić zamawiającemu, że będzie dysponował zasobami niezbędnymi do realizacji zamówienia, w szczególności przedstawiając w tym celu pisemne zobowiązanie tych podmiotów na okres korzystania z nich przy wykonywaniu zamówienia.
Zgodnie z opinią Urzędu Zamówień Publicznych przygotowujący specyfikację istotnych warunków zamówienia zamawiający musi pamiętać, że nie może ograniczać treści art. 26 ust. 2b pzp poprzez narzucenie wykonawcy konkretnej formy udowodnienia dysponowania potencjałem. Wskazując jakiś konkretny przykład, powinien użyć zwrotu „w szczególności”.