W dobie kryzysu coraz więcej osób boi się utraty pracy. Kuszącą perspektywą w takiej sytuacji jest długa choroba i zwolnienie lekarskie. W ten sposób pracownik zapewnia sobie stabilizację zatrudnienia i stały dochód przez kilka miesięcy. Zgodnie bowiem z art. 41 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=76037]kodeksu pracy[/link] nie wolno dać wypowiedzenia podwładnemu przebywającemu na zwolnieniu lekarskim, przynajmniej przez pewien czas. A konkretnie do momentu upływu okresów uprawniających do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, określonych w art. 53 k.p.
Z tego przepisu wynika ochrona przed zwolnieniem przez trzy miesiące, jeśli pracownik jest zatrudniony w firmie krócej niż sześć miesięcy. Dla zatrudnionych u pracodawcy co najmniej przez sześć miesięcy okres ochrony obejmuje natomiast czas pobierania z tego tytułu wynagrodzenia chorobowego, zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze trzy miesiące.
Tak długi okres ochronny obowiązuje także, gdy pracownik korzysta ze zwolnienia lekarskiego na skutek wypadku przy pracy lub stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Trzeba jednak pamiętać, że w żadnym wypadku nie będzie można zwolnić pracownika, który stawi się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności. A jeśli pracodawca będzie miał możliwość, to powinien ponownie zatrudnić takiego zwolnionego, o ile w ciągu sześciu miesięcy od rozwiązania umowy o pracę ten zgłosi chęć powrotu i zrobi to niezwłocznie po ustaniu przyczyny nieobecności.
Nie jesteśmy jednak w tych okolicznościach zupełnie bezradni. Przepisy ubezpieczeniowe wyposażyły ZUS i płatników zgłaszających do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 osób w uprawnienie do kontroli zatrudnionych osób co do prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy. Mamy zatem prawo sprawdzić, czy okres niedyspozycji pożytkują zgodnie z celem zaświadczenia lekarskiego. Możemy też zweryfikować prawdziwość wystawionego L4.
Jeśli uda nam się przyłapać pracownika na tym, że w trakcie zwolnienia się nie kuruje, zostanie on pozbawiony za cały czas absencji prawa do zasiłku chorobowego. Potwierdza to art. 17 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=176768]ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (DzU z 2005 r. nr 31, poz. 267 ze zm.[/link], dalej ustawa zasiłkowa).
