Zawarcie długoletniej umowy na czas określony może uzasadniać jedynie charakter wykonywanej pracy. Jeżeli zatrudniony uzna, że jest inaczej, pracodawca naraża się na zarzut, że okres zatrudnienia jest niezgodny z celem umowy. Potwierdził to Sąd Najwyższy. Uznał, że zawarcie długoterminowej umowy o pracę na czas określony z dopuszczalnością jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem może być uznane jako obejście przepisów prawa pracy, ich społeczno-gospodarczego przeznaczenia lub zasad współżycia społecznego ([b]wyrok z 7 września 2005 r., II PK 294/04[/b]).[/ramka]
[ramka][b]Do czasu, gdy wykona zadanie[/b]
Innym rodzajem kontraktu terminowego – określonego w kodeksie pracy – jest umowa na czas wykonania określonej pracy. Różni się ona od tej zawartej na czas określony głównie tym, że strony nie mogą z góry określić ścisłego terminu obowiązywania takiego kontraktu.
Pracownicy pytają zatem, kiedy się on zakończy. Z chwilą zrealizowania konkretnego zadania, na potrzeby którego umowę zawarto. Natomiast wcześniejsze wypowiedzenie tej umowy jest dopuszczalne tylko w razie:
[ul][li]ogłoszenia upadłości bądź likwidacji firmy,[/li]
[li]redukcji etatów z przyczyn niedotyczących pracownika u pracodawcy zatrudniającego co najmniej 20 pracowników.[/li][/ul]
Wtedy umowę na czas wykonywania określonej pracy wolno rozwiązać za dwutygodniowym wypowiedzeniem.[/ramka]