Powyższą tezę można wyprowadzić z wyroku Sądu Najwyższego z 9 maja 2017 r. (II PK 80/16).
W przedmiotowej sprawie powódka była zatrudniona w żłobku na stanowisku starszej opiekunki dziecięcej. W placówce zamontowany był system monitoringu, rejestrujący obraz i dźwięk w salach zabaw, jadalni oraz w sypialniach dzieci. Pismem z 14 listopada 2014 r. dyrektor MOPS, któremu podlegał żłobek, zawiadomił organizację związkową, do której należała powódka, o zamiarze rozwiązania z nią umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych w okresie od 29 września do 12 listopada 2014 r. Polegało to na wielokrotnym nienależytym sprawowaniu opieki nad powierzonymi dziećmi przez m.in. krzyczenie, szarpanie, przykrywanie kocem, przymuszanie do spania, stawianie do kąta, czy też nerwowe i agresywne zachowania wobec podopiecznych w dniach 29 września, 20 września, 1 października, 8 października i 12 listopada. W odpowiedzi związek negatywnie zaopiniował zamiar rozwiązania umowy z powódką, jednak 18 listopada 2014 r. pracodawca wręczył jej oświadczenie o rozwiązaniu umowy z powołaniem się na te przyczyny.