Supermac’s to irlandzka sieć restauracji typu fast food słynąca z ryb z frytkami oraz burgerów. McDonald’s jest zaś jej słynnym i o wiele potężniejszym konkurentem zza Oceanu. Od lat obie toczą spór o unijny znak towarowego Big Mac, który jeszcze w 1996 r. został zarejestrowany na rzecz McDonald’s. Supermac's uznał, że przyznanie prawa używania słów „big mac” wyłącznie sieci McDonald’s to rodzaj „znakowego terroryzmu”, który uprawiają wielkie globalne firmy i który małym podmiotom utrudnia ekspansję w Europie.
W 2017 r. irlandzka firma złożyła wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do tego znaku w odniesieniu do niektórych towarów i usług. Uznała bowiem, że znak ów nie był rzeczywiście używany na terytorium Unii w odniesieniu do tych towarów i usług nieprzerwanie przez pięć lat.
Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) częściowo uwzględnił ów wniosek, ale potwierdził, że obowiązuje ochrona przyznana sieci McDonald’s w odniesieniu do nazwy Big Mac m.in. dla żywności przygotowywanej z mięsa i wyrobów drobiowych oraz kanapek z mięsem i kanapek zawierających kurczaka, jak również dla usług dostarczanych do lub związanych z prowadzeniem restauracji i innych obiektów oferujących żywność i napoje gotowe do spożycia i zakupu w obiektach podjazdowych (typu drive-in) oraz przygotowywania posiłków na wynos.
W dzisiejszym wyroku Sąd UE (I instancja unijnego Trybunału Sprawiedliwości; od orzeczeń Sądu przysługuje odwołanie do TSUE) stwierdził częściową nieważność decyzji EUIPO i zmienił ją, przez co jeszcze bardziej ograniczył ochronę przyznaną sieci McDonald’s w odniesieniu do kwestionowanego znaku. Sąd uznał, że sieć McDonald’s nie wykazała, iż rzeczywiście używała zakwestionowanego znaku w odniesieniu dla towarów „kanapki zawierające kurczaka”, „żywność przygotowywana z wyrobów drobiowych” i usług „dostarczanych do lub związanych z prowadzeniem restauracji i innych obiektów oferujących żywność i napoje gotowe do spożycia i zakupu w obiektach podjazdowych; przygotowywania posiłków na wynos”.
- Dowody przedstawione przez sieć McDonald’s nie wykazały w żaden sposób znaczenia używania znaku towarowego dla tych towarów, a w szczególności w odniesieniu do wielkości sprzedaży, okresu, w którym używanie znaku miało miejsce, i częstotliwości jego używania. W związku z tym dowody uwzględnione przez EUIPO nie pozwoliły na stwierdzenie rzeczywistego używania zakwestionowanego znaku w odniesieniu do wspomnianych towarów — orzekł Sąd UE.
