Okoliczności te ocenia się kryteriami obiektywnymi, biorąc pod uwagę rodzaj przeszkody oraz znaczenie zleconej czynności.
W każdym przypadku posłużenia się zastępcą, zleceniobiorca ma obowiązek niezwłocznie powiadomić zleceniodawcę ?o tej osobie i miejscu jej zamieszkania. Ponadto, na żądanie szefa, musi mu podać dalsze informacje, umożliwiające kontakt z zastępcą, np. adres zamieszkania lub prowadzenia działalności, numer telefonu itp. Dający zlecenie może bowiem udzielać zastępcy wskazówek bezpośrednio.
Przewidując w kontrakcie możliwość korzystania z zastępcy zleceniodawca zyskuje argument, że zawarł umowę cywilnoprawną, a nie umowę o pracę. Potwierdza to orzecznictwo sądów. Na przykład Sąd Najwyższy w wyroku z 19 lutego 1999 r. ?(I PKN 581/98, OSNAPiUS 2000 nr 7, poz. 267) uznał, że możliwość posłużenia się zastępcą przy wykonywaniu obowiązków wynikających z umowy przemawia przeciwko uznaniu nawiązania przez strony stosunku pracy.
Co do zasady, przy braku innych postanowień w umowie, zleceniobiorca ponosi odpowiedzialność względem zleceniodawcy tylko za wybór swojego zastępcy (tzn. czy wybrał odpowiednią osobę). W umowie można jednak zwiększyć tę odpowiedzialność, zapisując, że zleceniobiorca za działania swego zastępcy ponosi odpowiedzialność jak za swoje własne (art. 738 § 2 k.c.).
Jeżeli wykonawca posłuży się zastępcą, nie mając do tego uprawnienia, a rzecz należąca do zleceniodawcy zostanie utracona albo zniszczona, przyjmujący zlecenie odpowiada także wtedy, gdy powodem były przypadkowe zdarzenia, chyba że doszłoby do tego nawet wówczas, gdyby sam wykonywał zlecenie (art. 739 k.c.).
Jeśli umowę zlecenia wykonuje zastępca, jest on osobą trzecią dla stron, które zawarły ten kontrakt (art. 738 k.c.). Mamy więc dwie odrębne relacje – pierwsza między stronami umowy zlecenia, a druga między zleceniobiorcą a zastępcą. Ta druga relacja też jest zleceniem. Zastępca jest jednak odpowiedzialny za wykonanie zlecenia wobec głównego zleceniodawcy (art. 738 § 2 k.p.). Oznacza to, że ma wszystkie obowiązki zastępcy wobec głównego zleceniodawcy, ale ten nie ma obowiązków wobec zastępcy (zob. aktualny wyrok SN z 19 sierpnia 1971 r., I CR 300/71, OSN 1972, nr 4, poz. 70). Dotyczy to zwłaszcza zapłaty oraz rozliczeń podatkowo-ubezpieczeniowych.