Dotyczy to też sytuacji, kiedy podwładny odzyskał wprawdzie zdolność do świadczenia pracy, ale nie zamanifestował gotowości do niej. W tych okolicznościach szef może wręczyć pismo o natychmiastowym rozwiązaniu stosunku pracy w związku z przewlekłym schorzeniem. Tak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z 21 września 2012 r. (II PK 51/12).
W postępowaniu o przywrócenie do pracy zwolnionego w trybie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b sąd pracy nie jest związany decyzją organu rentowego w sprawie ustalenia prawa podwładnego do świadczenia rehabilitacyjnego. Nie musi zatem przyjmować, że niezdolność do pracy trwa przez cały okres, na jaki ZUS przyznał świadczenie rehabilitacyjne.
Jeśli pracownik uzna się za zdolnego do pracy przed upływem tego okresu i stawi się w firmie, obowiązuje zakaz niezwłocznego zerwania z nim współpracy ze względu na długą chorobę (np. wyrok SN z 17 lipca 2009 r., I PK 39/09). Z art. 53 k.p. wynika tymczasem zakaz zwolnienia z pracy zatrudnionego, który stawił się do pracy i jest zdolny go jej realizowania. Co ma zatem zrobić szef zaskoczony propozycją wcześniejszego powrotu do zadań niż wynika to z decyzji o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego?
RADA
W tych okolicznościach pracodawca ma obowiązek skierować podwładnego na kontrolne badania lekarskie, które mają zweryfikować chęć deklarowanego powrotu na dotychczasowe stanowisko. Zakład musi tak postąpić w razie nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej więcej niż 30 dni (art. 229 § 2 zdanie drugie k.p.). Nie ma prawa dopuścić do zadań osoby bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku.
