Dobra i zła wiara
Wierzyciele spółki, którzy nie zgłosili swoich roszczeń we właściwym terminie ani nie byli spółce znani, mogą żądać zaspokojenia należności z majątku spółki jeszcze niepodzielonego.
Przykład 7
Po upływie 6 miesięcy od ukazania się ogłoszenia o otwarciu likwidacji F sp. z o.o. i wezwaniu wierzycieli, swoje roszczenia wobec spółki zgłosiły panie: Kaja (na kwotę 2 tys. zł) i Olimpia (na kwotę 7 tys. zł).
Obie wierzytelności są bezsporne i wymagalne. Likwidator nie podzielił jeszcze między wspólników pozostałej po zaspokojeniu i zabezpieczeniu innych wierzycieli sumy 6 tys. zł.
Musi on zatem uczynić zadość roszczeniom pań Kai oraz Olimpii i w tym celu złożyć do depozytu sądowego tę kwotę, udziałowcy – w tej sytuacji – nie otrzymają żadnych pieniędzy.
Wspólnicy, którzy po upływie 6 miesięcy od ogłoszenia o otwarciu likwidacji podmiotu i wezwaniu wierzycieli otrzymali w dobrej wierze przypadającą na nich część majątku spółki, nie są obowiązani do jej zwrotu w celu pokrycia należności wierzycieli.
Przykład 8
Po upływie 6 miesięcy od ukazania się ogłoszenia o otwarciu likwidacji G sp. z o.o. i wezwaniu wierzycieli, zgłosił się pan Michał żądając – na podstawie nieprawomocnego wyroku zaocznego – zapłaty 5 tys. zł. Likwidator dokonał już podziału 20 tys. zł pomiędzy dwóch wspólników.
Żaden z nich nie wiedział o roszczeniu pana Michała, nie wynikało ono bowiem z żadnych dokumentów spółki. Udziałowcy nie muszą mu więc zwracać żadnej części kwoty, która im przypadała w wyniku podziału majątku podmiotu pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu reszty wierzycieli.
Zła wiara wystąpi wtedy, gdy udziałowiec przyjął część majątku, wiedząc o niezaspokojonych lub niezabezpieczonych wierzytelnościach spółki lub gdy powinien posiadać taką wiedzę. Stan ten należy rozpatrywać w odniesieniu do poszczególnych wspólników. Jeżeli zatem zła wiara zaistniała po stronie tylko jednego z nich, to nie można generalizować i zakładać, że dotyczy ona również pozostałych.
Przykład 9
W L sp. z o.o. w likwidacji działało dwóch wspólników. Likwidator, przez nieuwagę, nie przekazał do depozytu sądowego kwoty niezbędnej do zaspokojenia należności pani Aleksandry, która nie zgłosiła swojej wierzytelności we właściwym terminie (4 tys. zł) i – po upływie stosownego czasu – podzielił pomiędzy udziałowców 2 tys. zł. Jeden z nich (pan Damian), mimo że zauważył pomyłkę likwidatora, nie poinformował go o tym i przyjął odpowiednią kwotę.
Drugi natomiast (pan Ksawery) nie miał świadomości, że taka wierzytelność istnieje, ponieważ na stałe przebywał za granicą i nie miał faktycznego wglądu do wszystkich dokumentów finansowych spółki. Jest zatem prawdopodobne, że pan Ksawery – w przeciwieństwie do pana Damiana – uwolni się od obowiązku zwrotu otrzymanej, po podziale majątku podmiotu, sumy.
Prawo żądania zwrotu zaktualizuje się także wówczas, gdy wspólnik po upływie 6 miesięcy otrzymał nadwyżkę ponad należną mu kwotę.
Przykład 10
Pan Antoni, wspólnik H sp. z o.o. w likwidacji – w wyniku podziału majątku pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli – przez pomyłkę rachunkową likwidatora dostał o 1 tys. zł więcej niż mu się należało.
W sytuacji zatem, w której nawet po upływie 6 miesięcy od ukazania się ogłoszenia o otwarciu likwidacji H sp. z o.o. i wezwaniu wierzycieli ktoś zgłosi swoje roszczenie, to pan Antoni będzie musiał zwrócić 1 tys. zł, bo mu ta kwota nie przysługiwała, o czym powinien wiedzieć. Przyjmując tę nadwyżkę, był w złej wierze.
Będzie ono aktualne także w sytuacji, w której likwidatorzy podzielili majątek, mając świadomość istnienia wierzytelności, albo nie przekazali odpowiednich kwot do depozytu sądowego.
Przykład 11
Likwidator, będąc w zażyłych stosunkach z jednym z udziałowców K sp. z o.o., mimo świadomości, że pozostali jeszcze do spłaty niezaspokojeni wierzyciele, po upływie 6 miesięcy od ukazania się ogłoszenia o otwarciu likwidacji K sp. z o.o. i wezwaniu wierzycieli, przekazał mu 10 tys. zł.
Drugi wspólnik nie dostał nic. 10 tys. zł podlega zwrotowi, gdyż wspólnika, który otrzymał te pieniądze, uważa się za będącego w złej wierze.
podstawa prawna
- art. 5 § 3, 166 § 1 pkt 9, 274 § 1, 279, 282 § 2, art. 285-287, 293 oraz 300 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (DzU z 2000 r. nr 94, poz. 1037 ze zm.),
- art. 455 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (DzU z 1964 r. nr 16, poz. 93 ze zm.).
Autorka jest adwokatem prowadzącym własną kancelarię w Płocku