3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia),
4) z upływem czasu, na który była zawarta,
5) z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta.
W analizowanej sytuacji decydujące znaczenie ma art. 30 § 1 pkt 4 k.p. Stanowi on, że umowa o pracę na czas określony rozwiązuje się z upływem czasu, na który została zawarta. Jako wyłom od tej zasady, choć dotyczący tylko pracownicy w ciąży, można traktować art. 177 § 3 k.p., w myśl którego umowa o pracę zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy albo na okres próbny przekraczający jeden miesiąc, która uległaby rozwiązaniu po upływie trzeciego miesiąca ciąży, ulega przedłużeniu do dnia porodu.
Reakcja łańcuchowa
Z kolei w świetle art. 921 § 1 k.p. pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia (ustawy szczególne albo inne akty indywidualnego prawa pracy mogą przyznawać prawo do odpraw emerytalnych w wyższej wysokości).
W wyroku z 8 grudnia 1993 r. (I PRN 111/93) Sąd Najwyższy stwierdził, że przewidziany w przepisach regulujących prawo do odprawy związek między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej może mieć nie tylko charakter przyczynowy, czasowy, ale także funkcjonalny. Oznacza to, że prawo do odprawy emerytalnej powstaje także wtedy, gdy przejście na emeryturę nie było bezpośrednią przyczyną rozwiązania umowy o pracę.