Musi odejść z firmy, bo szef stracił do niego zaufanie

Zamiast przywrócić do pracy, sąd przyzna pracownikowi odszkodowanie, jeśli uzna, że pojawienie się w firmie byłoby niecelowe. Stanie się tak także wtedy, gdy powrót jest niemożliwy, bo szef stracił zaufanie do podwładnego.

[srodtytul]Wnikliwa ocena[/srodtytul]

Niecelowość przywrócenia ma charakter ocenny i zachodzi wówczas, gdy taki powrót jest wprawdzie obiektywnie możliwy, ale ze względu na osobę pracownika, okoliczności związane z pracodawcą bądź inne nie będzie uzasadniony. To sąd bada celowość ponownego pojawienia się w pracy. Powinien uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy.

Tą przemawiającą przeciwko przywróceniu może być utrata przez pracodawcę zaufania do pracownika. Dotyczy to zwłaszcza osób zajmujących odpowiedzialne stanowiska, gdzie taka wiara jest konieczna.

Przykładowo u głównego księgowego, który narusza przepisy finansowe, może to stanowić przyczynę utraty do niego zaufania pracodawcy. Uzasadnia to niecelowość przywrócenia do firmy, bo niemożliwa będzie prawidłowa współpraca w przyszłości.

Podobnie wskazywał [b]Sąd Najwyższy w wyroku z 14 lipca 1999 r. (I PKN 148/99). [/b]

Natomiast [b]5 czerwca 2008 r. (III PK 5/08) SN [/b]stwierdził, że wniosek o niecelowości uwzględnienia żądania powoda przywrócenia go do pracy może wynikać z ustalenia utraty zaufania pracodawcy wobec powoda z przyczyn przez niego zawinionych.

Prawidłowe funkcjonowanie firmy wymaga zwykle stałej współpracy pracodawcy lub osoby go reprezentującej z zatrudnionymi na kierowniczych lub samodzielnych stanowiskach, np. związanych z finansami i księgowością.

[srodtytul]Wątpliwa współpraca[/srodtytul]

Z pewnością takiej kooperacji nie służą wzajemne uprzedzenia i brak zaufania między pracownikami. Zasadę tę można odnieść też do innych zajmujących kierownicze lub odpowiedzialne posady, ponieważ czynnik zaufania jest tutaj niezbędny i wpływa na dobre funkcjonowanie zakładu.

Natomiast w stosunku do szeregowych pracowników nie ma podstaw, aby przyjąć, że w każdym wypadku utraty zaufania do nich przez pracodawcę niecelowe byłoby przywrócenie ich do pracy. Tak szerokie potraktowanie tej okoliczności blokującej ponowne pojawienie się w firmie czyniłoby bowiem iluzoryczne ich uprawnienie do powrotu do pracy.

[ramka][b]Przykład[/b]

Pracownik korzystał dla celów prywatnych z urządzeń i maszyn należących do pracodawcy. Był także w stałym konflikcie z przełożonymi. Gdy szef stwierdził te fakty, wypowiedział mu angaż z powodu utraty zaufania.

Pracownik nie zgodził się z tym i wystąpił do sądu z żądaniem przywrócenia do pracy. Sąd uznał, że zachowanie podwładnego uzasadniało podstawę utraty zaufania pracodawcy, a w konsekwencji wypowiedzenie mu angażu.

Szef nie przeprowadził jednak wymaganej konsultacji związkowej, czym naruszył art. 38 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=B5E347C50E4D2860978BAD3D891C7A48?n=1&id=76037&wid=337521]kodeksu pracy[/link]. Mimo to sąd uznał za właściwe zastosowanie art. 45 § 2 k.p. i przyznał podwładnemu tylko odszkodowanie. Przyjął bowiem, że przywrócenie go do firmy z uwagi na utratę zaufania byłoby niecelowe.[/ramka]

[ramka][b]W wieku przedemerytalnym[/b]

W wyjątkowych wypadkach także pracownik szczególnie chroniony nie wróci do pracy, bo szef stracił do niego zaufanie (np. taki w wieku przedemerytalnym). Zwracał na to uwagę [b]SN w wyroku z 12 maja 2010 r. (I PK 10/10). [/b]