Regularnie uaktualniając dane o stanie majątku na podstawie inwentaryzacji można zapewnić lepszy obraz ubytków określonego typu zapasów w jednostce. Częstsze badanie daje solidną podstawę do podjęcia decyzji, czy należy wprowadzić nowe zabezpieczenia w całej organizacji, czy też poszukać alternatywnych środków zaradczych. Do korzyści płynących ze stosowania inwentaryzacji ciągłej można zaliczyć: precyzyjny pomiar ubytków określonej grupy produktów, określenie konkretnych problemów w obrębie wybranej grupy produktów oraz godne zaufania raporty, na podstawie których można podejmować decyzje. Nie bez znaczenia jest także potwierdzenie skuteczności wprowadzonych zabezpieczeń i zachęta do rozszerzenia ich zakresu.
Przeprowadzenie i wyniki inwentaryzacji, także ciągłej, należy odpowiednio udokumentować i powiązać z zapisami ksiąg rachunkowych, a różnice między stanem rzeczywistym ustalonym w trakcie spisu a stanem wykazanym w księgach rachunkowych należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach rachunkowych tego roku obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji.
Ujawnione niedobory lub nadwyżki księguje się na podstawie zestawień zbiorczych, zestawień różnic inwentaryzacyjnych itp. Obieg dokumentów dotyczących inwentaryzacji i rozliczenia różnic inwentaryzacyjnych następuje w ustalonym porządku:
a) przekazywanie arkuszy spisów z natury i innych materiałów z inwentaryzacji (sprawdzenie, oświadczenia itp.) przewodniczącemu komisji inwentaryzacyjnej lub wyznaczonemu stałemu członkowi komisji inwentaryzacyjnej,
b) przekazywanie kierownikowi jednostki przez przewodniczącego komisji inwentaryzacyjnej skontrolowanych pod względem formalnym i rachunkowym arkuszy inwentaryzacyjnych,
