W judykaturze zauważono, że oczywiste jest, iż art. 300 § 1 k.k. penalizuje takie rozporządzenie przez dłużnika majątkiem, które ma realny wpływ na zaspokojenie wierzyciela, jednakże nie musi to być wcale udaremnienie takiego zaspokojenia, bo wystarcza jego ograniczenie. Gdy sprawca, zawierając czynność prawną z zamiarem udaremnienia lub uszczuplenia, w ten sposób zaspokojenia swojego wierzyciela, a czynność ta do takich konsekwencji nie może doprowadzić, czego nie jest świadom sprawca, to taka sytuacja stanowi karalne usiłowanie nieudolne występku z art. 300 § 1 k.k. z uwagi na użycie środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego – art. 13 § 2 k.k. Zagrożenie karą za tę postać stadialną popełnienia przestępstwa mieści się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa – art. 14 § 1 k.k. (postanowienie SN z 27 maja 2021 r., V KO 23/21, orzecznictwo SN dostępne na www.sn.pl poza wyraźnie wskazanymi źródłami).
Zyskaj dostęp do rzetelnych analiz, opinii ekspertów i kluczowych prognoz gospodarczych. Poznaj fakty, które kształtują biznes, prawo oraz społeczeństwo.
Buduj swoją przewagę. Subskrybuj profesjonalne treści publikowane wyłącznie w pro.rp.pl.
