Ustawa z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych stanowi, że podstawą naliczania odpisów na ten fundusz jest wysokość przeciętnego wynagrodzenia z poprzedniego roku albo w drugim półroczu roku poprzedniego – to, które okaże się wyższe. Ta reguła była od 2012 r. zmieniana albo ustawą budżetową, albo ustawą okołobudżetową, które wskazywały jako podstawę znacznie bardziej odległe przeciętne wynagrodzenie (np. w 2016 r. – wynagrodzenie z 2010 r.). Potem stopniowo ta podstawa była „odmrażana”, aby w tym roku powrócić do ustawowej zasady, że należy odnieść się do wynagrodzenia z poprzedniego roku (zgodnie z art. 5 ust. 2 i 7 ustawy o zfśs).