Choć kwestia ta dotyka rozliczeń z fiskusem, to przede wszystkim należy ją przeanalizować w świetle przepisów kodeksu pracy (k.p.). Powstaje bowiem kwestia, czy pracodawca może – za wyraźną zgodą pracownika – modyfikować reguły prawa pracy dotyczące wypłaty wynagrodzeń.
Odpowiedź jest negatywna. Przepisy kodeksu pracy mówią wyraźnie, w jakich terminach należy wypłacać pracownikowi wynagrodzenie. Nie ma tu pola do manewru. Taka możliwość występuje natomiast przy określaniu sposobu wypłaty wynagrodzenia; pracownik może się zgodzić na piśmie na inny – niż do rąk – sposób wypłaty (art. 86 § 3 k.p.). To jednak wyjątek, którego nie można interpretować w sposób rozszerzający. Wynagrodzenie powinno zatem zostać wypłacone najpóźniej 10. dnia następnego miesiąca (art. 85 § 2 k.p.).
W przypadku odprawy należnej z tytułu rozwiązania umowy z przyczyn niedotyczących pracownika należy ją wypłacić najpóźniej w dniu rozwiązania umowy. Naruszenie tych reguł, choćby za zgodą pracownika, może być potraktowane jako wykroczenie przeciwko prawom pracowniczym. Ponadto od daty wymagalności tych należności pracownikowi będą się należały odsetki.
Niezależnie od powyższych zastrzeżeń takie uzgodnienie z pracownikiem można by uznać za prowadzące do obejścia przepisów podatkowych i w związku z tym nieważne.
[ramka][b]GPP>Wyjaśnia [/b]
