Reklama

Jak rozliczyć zakup paliwa do zbiornika magazynowego

Wydatki na benzynę nabytą hurtowo na potrzeby firmy są potrącalne w dacie ich poniesienia, czyli w dniu, na który koszt ujęto w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury lub rachunku albo innego dowodu.

Publikacja: 10.10.2021 12:05

Jak rozliczyć zakup paliwa do zbiornika magazynowego

Foto: Adobe Stock

Zakup zbiornika do magazynowania paliwa jest wygodnym i praktycznym rozwiązaniem dla przedsiębiorstw prowadzących działalność przy wykorzystywaniu różnego rodzaju maszyn (np. działalność budowlana) lub środków transportu (np. działalność w zakresie usług transportowych). Tankowanie maszyn lub pojazdów odbywa się bowiem w bazie, co pozwala zaoszczędzić czas jaki byłby niezbędny do zatankowania na komercyjnych stacjach paliw. Zakup paliwa hurtowo w dużej ilości może być także korzystniejszy finansowo. Posiadanie własnego zbiornika paliwa może jednak nastręczać pewnych problemów związanych z rozliczeniem kosztów paliwa. Bilansowo paliwo to będzie bowiem najczęściej stanowiło koszt w momencie jego fizycznego przekazania do zużycia (jeżeli przyjęte w danej jednostce zasady nie stanowią inaczej). Powstaje zatem pytanie, czy takie bilansowe ujęcie kosztów paliwa determinuje również moment rozpoznania kosztów do celów podatkowych.

Pośredni związek z przychodami

W zakresie podatku dochodowego, dla oceny momentu rozliczenia kosztu podatkowego istotne jest przede wszystkim ustalenie związku występującego pomiędzy poniesieniem kosztu a możliwością wystąpienia przychodu podatkowego. W tym zakresie wyróżnia się koszty bezpośrednio związane z przychodami oraz koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, czyli tzw. koszty pośrednie.

W przypadku zakupu paliwa przeznaczanego do tankowania maszyn lub pojazdów wykorzystywanych do prowadzonej działalności gospodarczej zazwyczaj mamy do czynienia z kosztami pośrednimi. Poniesienie takich kosztów nie ma bowiem bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przez podatnika przychodach i można uznać, że jest związane z całokształtem prowadzonej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie), są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Reklama
Reklama

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano), na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Autonomia prawa podatkowego Bilansowe rozliczenie kosztów zakupionego do zbiornika paliwa zależy od przyjętych w danej jednostce zasad. Częstą praktyką jest jednak ujmowanie go w kosztach (obciążenie wyniku finansowego podatnika) w momencie fizycznego przekazania do zużycia (z chwilą wydania ze zbiornika). Jak wynika natomiast z przywołanych powyżej przepisów ustawy o CIT, podatkowo koszt zakupu paliwa, co do zasady, powinien być rozpoznany w dacie poniesienia (ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury).

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z prezentowaną obecnie linią interpretacyjną, organy podatkowe opowiadają się za autonomią prawa podatkowego w stosunku do prawa bilansowego w odniesieniu do kwestii momentu rozpoznania kosztów o charakterze pośrednim. Oznacza to, że moment rozliczania dla celów bilansowych kosztów pośrednich nie powinien wpływać na potrącalność tych kosztów dla celów podatkowych. Takie stanowisko zaprezentowane zostało m.in. w interpretacji indywidulanej dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 maja 2020 r. (0111-KDIB2-1.4010.47.2020. 1.PB), z 29 lipca 2020 r. (0111-KDWB.4010.10.2020.1. APA), z 11 czerwca 2019 r. (0111-KDIB1-2.4010.198. 2019.1.AK) i z 29 kwietnia 2020 r. (0111-KDIB1-2.4010. 89.2020.1.BG). Dzień uznania wydatku za koszt podatkowy nie jest zatem uzależniony od równoczesnego uznania go za koszt dla celów bilansowych.

Tym samym, biorąc pod uwagę prezentowaną obecnie linię interpretacyjną organów podatkowych można przyjąć, że dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, koszt paliwa wykorzystywanego do prowadzonej działalności gospodarczej, które podatnik magazynuje w przeznaczonym na ten cel zbiorniku, co do zasady, stanowi dla tego podatnika koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia, czyli w dniu, w którym ujęto go w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (lub innego dokumentu) - bez względu na sposób ewidencjonowania i rozliczania tego kosztu dla celów bilansowych.

Nie zawsze tak było

Warto podkreślić, że zgodnie z prezentowanym jeszcze do niedawna stanowiskiem organów podatkowych, moment zaliczenia kosztu pośredniego do kosztów uzyskania przychodów był uzależniony od uznania go za taki koszt w ujęciu bilansowym (zob. interpretacje indywidualne dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 czerwca 2018 r., 0111-KDIB2-1.4010.150. 2018.1.JP oraz z 18 września 2018 r., 0111-KDIB1-3.4010. 381.2018.1.MST, a także z 20 lutego 2018 r., 0111-KDIB2-1.4010.369.2017.2.AT).

Reklama
Reklama

Zmianę stanowiska organów podatkowych w przedmiotowym zakresie najlepiej obrazuje zestawienie interpretacji dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 lutego 2018 r. (0111-KDIB2-1.4010.369. 2017.2.AT) z interpretacją indywidualną z 29 kwietnia 2020 r. (0111-KDIB1-2.4010.89. 2020.1.BG), wydanych na kanwie bardzo podobnego stanu faktycznego. W wydanej wcześniej interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał, że „(...) za dzień poniesienia kosztu podatkowego należy rozumieć dzień, na który ujęto wydatek w księgach rachunkowych jako koszt, tj. obciążono tym wydatkiem wynik finansowy podatnika. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że o ile na gruncie przepisów ustawy o rachunkowości niebędącej przepisami prawa podatkowego, a tym samym niemogącej być przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej, wskazane we wniosku wydatki prawidłowo zostały odniesione w ciężar kosztów o charakterze wynikowym (tj. z chwilą ich zdjęcia z ewidencji magazynowej ilościowo-wartościowej), to w tym też momencie mogły one stanowić koszt podatkowy". Z kolei w nowszej z wymienionych interpretacji organ podatkowy uznał że „W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest zobowiązany do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym/wynikowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem. W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt), który ujęty został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o CIT można go uznać za koszt pośredni, to data ujęcia w księgach rachunkowych tego wydatku będzie momentem poniesienia kosztu podatkowego. Należy podkreślić, że chodzi tu o jakiekolwiek ujęcie kosztu w księgach rachunkowych, a nie tylko ujęcie go na kontach wynikowych (kosztowych)".

Co warte podkreślenia, zmiana stanowiska organów podatkowych nie miała związku ze zmianą (nowelizacją) przepisów podatkowych regulujących przedmiotowe zagadnienie. Obecne stanowisko organów podatkowych w tym zakresie ukształtowało się za sprawą orzecznictwa sądów administracyjnych. Jak wynika z prezentowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują bowiem wyłącznie przepisy prawa podatkowego (zob. wyroki NSA: z 6 grudnia 2018 r., II FSK 3437/16, z 9 czerwca 2015 r., II FSK 1237/13, z 24 czerwca 2016 r., II FSK 1555/14, z 6 maja 2015 r., II FSK 1071/13 oraz z 20 lipca 2011 r., II FSK 414/10).

Autor jest kierownikiem zespołu ds. podatków bezpośrednich w TAXEO Komorniczak i Wspólnicy spółka komandytowa

Podstawa prawna:

- art. 15 ust. 4d i 4e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.)

Podatki, Księgowość i Rachunkowość
Julita Karaś-Gasparska: Jakie wsparcie dla elektromobilności
Materiał Promocyjny
Rekordy sprzedaży i większy magazyn w Duchnicach
Podatki, Księgowość i Rachunkowość
Julita Karaś-Gasparska: Zwolnienie z VAT z wyższym limitem
Podatki, Księgowość i Rachunkowość
Julita Karaś-Gasparska: Nowe cyfrowe obowiązki w PIT
Podatki, Księgowość i Rachunkowość
Julita Karaś-Gasparska: Odsetki tylko za pół roku kontroli
Materiał Promocyjny
Dove Self-Esteem: Wsparcie dla nastolatków
Reklama
Reklama
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
Reklama