Z początkiem 2018 roku do polskiej ustawy o CIT wprowadzono regulację ograniczającą możliwość rozpoznawania jako koszty podatkowe wydatków o charakterze niematerialnym, ponoszonych na rzecz podmiotów powiązanych, jeśli koszty te przekraczały limit określony w art. 15e ustawy o CIT. Do wydatków tych należały m.in. koszty usług doradczych i badania rynku, reklamy, opłaty licencyjne, koszty ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. W przypadku gdy wydatki takie przekraczały w danym roku 5 proc. podatkowej EBITDA podatnika, powiększonej o 3 mln zł, podatnik był zobowiązany wyłączyć z kosztów podatkowych nadwyżkę poniesionych kosztów usług niematerialnych nad obliczony limit. Jednocześnie, jeśli w kolejnych pięciu latach podatkowych podatnik nie przekroczył skalkulowanego na dany rok limitu, mógł z powrotem zaliczyć do kosztów podatkowych wydatki na usługi niematerialne, które był zmuszony wyłączyć w latach poprzednich. Umożliwiał to art. 15e ust. 9 ustawy o CIT.