PCC od dopłat nie jest kosztem

Komentarz eksperta

Romuald Rzeszutko, konsultant w warszawskim biurze Deloitte

Wyrok NSA podtrzymuje profiskalne podejście organów podatkowych odnośnie do kwalifikacji podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu dopłat do kapitału dla celów podatku dochodowego.

Od dłuższego już czasu podatnicy starają się przekonać fiskus do uznania podatku od czynności cywilnoprawnych poniesionego w związku z dopłatami za koszty uzyskania przychodu. Stosowana argumentacja najczęściej odwołuje się do szerokiej definicji kosztów uzyskania przychodów jako wszelkich racjonalnych i gospodarczo uzasadnionych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zmierzającą do stworzenia, zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów. Podatnicy podnoszą fakt spełnienia wszystkich warunków, jakimi doktryna i orzecznictwo obwarowują możliwość zaliczenia wydatku do kosztów: rzeczywiste poniesienie, poniesienie w celu osiągnięcia lub zabezpieczenia źródła przychodów oraz niezaliczenie poniesionego przez podatnika wydatku do kategorii kosztów wyłączonych z kosztów podatkowych przez ustawodawcę. Zdaniem podatników na przeszkodzie zaliczeniu PCC do kosztów nie stoi neutralność podatkowa samych dopłat, ponieważ poniesienie tych kosztów służy docelowo finansowaniu działalności spółki i powiększaniu jej przychodów, co wskazuje na ich oczywisty związek z uzyskiwaniem i zwiększaniem przychodów. Analogicznie jak przychodem nie jest kwota otrzymanego kredytu, ale jednak prowizja pobierana przez bank z tego tytułu bezsprzecznie stanowi koszt uzyskania przychodów.

Organy podatkowe konsekwentnie sprzeciwiają się prezentowanemu stanowisku podatników, zwłaszcza co do ostatniej z przytoczonych wyżej kwestii. W swojej kontrargumentacji wskazują, że wydatki z tytułu PCC przy dopłatach nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, ponieważ ten wydatek jest bezpośrednio związany z przysporzeniem, które nie jest uważane przez ustawodawcę za przychód podatkowy, a takim przysporzeniem według art. 12 ust. 4 pkt 11 ww. ustawy są dopłaty (interpretacje indywidualne: dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 29 marca 2012 r., IBPBI/2/423-58/12/AP i z 12 kwietnia 2012 r., IBPBI/2/423-32/ 12/MS oraz dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 czerwca 2010 r., ILPB3/423-265/10-2/KS). W ocenie fiskusa odmienna interpretacja stałaby w oczywistej kolizji z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, definiującym dochód jako nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągniętą w roku podatkowym. W ramach owej „sumy przychodów" należy uwzględnić postanowienia art. 12 ww. ustawy, w szczególności jego ust. 4, enumeratywnie wyliczający przychody podmiotu gospodarczego niezaliczane do przychodów (interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 8 marca 2013 r., IPPB3/423-1000/12-2/EŻ).

Można przypuszczać, że zdecydowane podtrzymanie ugruntowanej linii interpretacyjnej prezentowanej przez organy podatkowe w komentowanym wyroku ostatecznie przesądzi na niekorzyść podatników kwestię niezaliczenia do kosztów PCC z tytułu dopłat.