Zgodnie z art. 139 § 1 ordynacji podatkowej (dalej: o.p.) załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki. Przepisy przewidują jednak, że musi to nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skom- plikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy o.p. stanowią inaczej. Ustawodawca wskazał, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie.
Z kolei załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy – nie później niż w ciągu 3 miesięcy.
Do wskazanych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
Stosownie do art. 140 § 1 o.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy ma obowiązek zawiadomić stronę. W takiej sytuacji organ podatkowy – oprócz wspomnianego zawiadomienia – powinien również spełnić dwie kolejne przesłanki, a mianowicie: podać przyczyny niedotrzymania terminu i wskazać nowy termin załatwienia sprawy.
Nie tylko, gdy zawinił urząd
Taki obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzyma- nie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Spełnienie tego obowiązku następuje poprzez wydanie postanowienia o przedłuże- niu terminu do załatwienia sprawy.
