Wydatki związane z różnicą w kursie waluty są kosztem

Sąd słusznie zakwestionował takie podejście. Organ podatkowy błędnie bowiem przyjął, że wydatki na nabycie walut obcych mogą być kosztem tylko na podstawie art. 15a ustawy o CIT, bez potrzeby analizowania ogólnych warunków zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Ze stanowiska fiskusa zdaje się wynikać, że skoro wydatki poniesione przez spółkę nie spełniają definicji podatkowych różnic kursowych, to zapewne ustawodawca wyłączył taką kategorię wydatków z kosztów podatkowych. Natomiast z rachunku podatkowego są co do zasady wyłączone koszty wskazane w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki na nabycie walut obcych nie są jednak tam wymienione. Podstaw do takiego wyłączenia nie znajdziemy również w art. 15a ustawy o CIT, który w niniejszej sprawie w ogóle nie ma zastosowania.

Sąd zasadnie wskazał, że wobec braku przepisów szczególnych dotyczących rozpoznawania wydatków dla celów podatkowych, odpowiednie zastosowanie powinny mieć przepisy ogólne (art. 15 ustawy o CIT). Brak bowiem przepisów szczególnych dotyczących tych wydatków nie może stanowić sam w sobie argumentu do wyłączenia tych wydatków z rachunku podatkowego. Odmienne podejście organów podatkowych należy uznać za niedozwoloną na gruncie podatkowym, rozszerzającą wykładnię przepisów.

Tytułem przykładu można przecież wskazać wydatki na nabycie środków trwałych, które na podstawie przepisów szczególnych są kosztami uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych. Jeżeli jednak te środki trwałe będą używane krócej niż rok, to nie będzie można rozpoznać odpisów amortyzacyjnych z uwagi na niespełnienie przesłanek z przepisu szczególnego (np. art. 16a ust. 1 ustawy o CIT). Nie oznacza to jednak, że poniesione wydatki są wyłączone z kosztów. Powinny bowiem podlegać ocenie dla celów podatkowych na zasadach ogólnych, a nie szczególnych.

W komentowanej sprawie podstawowym źródłem przychodów spółki była działalność polegająca na wynajmie nieruchomości. Z kolei poniesione przez nią wydatki były związane z zabezpieczeniem prawidłowego wykonania kontraktu budowlanego dotyczącego tej nieruchomości.

Wydatki te mają więc racjonalny związek z działalnością spółki, a ona sama faktycznie poniosła ich ciężar ekonomiczny. Zatem warunek poniesienia kosztu w celu zabezpieczenia źródła przychodów spółki wydaje się spełniony. sW konsekwencji, na co zasadnie wskazał sąd, różnice związane z gwarancją (jeżeli są odpowiednio udokumentowane) powinny być zaliczone do kosztów podatkowych na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.