Gadżety związane z reprezentacją nie zwiększą firmowych kosztów

Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte

Zgodnie z definicją kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć do nich wszelkie wydatki, pod warunkiem że są poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty należy oceniać zatem pod kątem ich celowości. Zgodnie z interpretacjami organów podatkowych (np. postanowienie Drugiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 15 czerwca 2007 r., 1472/ROP1/423-144/07/AK) za reklamę uznać należy rozpowszechnianie informacji o danym towarze w celu zwrócenia na niego uwagi i zachęcenia do zakupu. Umieszczenie logo marek sprzedawanych produktów na wydawanych gadżetach powoduje utrwalenie nazwy danego produktu w świadomości kontrahentów oraz zwiększenie rozpoznawalności tego produktu, co w konsekwencji może skłonić większą liczbę potencjalnych nabywców do jego zakupu.

Chybiony wydaje się argument sądu, że jest to wydatek reprezentacyjny. Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia reprezentacji, jednak w orzecznictwie ukształtowała się definicja, według której jest nią postępowanie w sposób okazały, wystawny czy wytworny, mający na celu poprawę wizerunku podatnika.

Zauważyć należy, że wydanie drobnych gadżetów ma na celu zwiększenie bezpośrednio sprzedaży konkretnych produktów, a nie poprawę wizerunku podatnika. Tak więc można by twierdzić, że przekazanie kontrahentom gadżetów z logo marek sprzedawanych produktów, mimo iż nie są one oznaczone logo podatnika, może przyczynić się do zwiększenia jego przychodów poprzez zwiększenie sprzedaży danego produktu. W konsekwencji wydatki takie powinny być traktowane jako koszty podatkowe na zasadach ogólnych wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tym bardziej że sąd uznał, że miały one wpływ na wielkość osiągniętego przychodu podatnika.