Tak orzekł WSA w Lublinie w wyroku z 18 stycznia 2008 r. (I SA/Lu 696/07).
Podatnik w 2000 r. rozpoczął budowę mieszkań pod wynajem, korzystając z ulgi na inwestycje mieszkaniowe zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r.). Inwestycja ta nie została jednak zrealizowana w odpowiednim terminie. W związku z utratą prawa do ulgi organy podatkowe skorygowały wysokość podatku dochodowego. Podatnik zastosował się do decyzji wymiarowej i zapłacił należny podatek.
W 2006 r. przed sądem apelacyjnym zapadł wyrok w sprawie cywilnej toczącej się między podatnikiem i wykonawcą mieszkań o odszkodowanie z tytułu opóźnień w realizacji inwestycji. W związku z tym podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art. 240 ust. 1 pkt 5 ordynacji podatkowej (op). Twierdził, że pojawił się nowy ważny dowód, nieznany organowi w dniu wydania decyzji. Niestety, organy uznały, że wyrok ten nie był istotny dla postępowania w sprawie wymiaru podatku. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, podatnik wniósł skargę do WSA.
Sąd ją jednak oddalił. Stwierdził, że art. 240 ust. 1 pkt 5 op ma zastosowanie jedynie do dowodów nieznanych organowi, lecz istniejących w chwili wydania decyzji. Powoływany przez skarżącego wyrok został natomiast wydany kilka lat po decyzji wymiarowej. Ponadto prawo do ulgi zostało przez podatnika nabyte w 2000 r. i jedynie przeniesione na rok 2001. Dlatego też, aby można było wznowić postępowanie w sprawie, dowody musiałyby dotyczyć roku 2000. U podstaw wyroku cywilnego leżały natomiast okoliczności faktyczne zaistniałe już w 2001 r.
Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte
