We wrześniu 2007 r. spółka kupiła ośrodek wypoczynkowy wraz z domkami kempingowymi. Poprzedni właściciel kupił je od producenta w 2004 r. W tym wypadku podatnik nie może zastosować indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Domki kempingowe nie są bowiem używanymi środkami trwałymi (od ich oddania do używania nie minęło jeszcze 60 miesięcy). Muszą więc być amortyzowane według podstawowej 10-proc. stawki.
Obowiązujące od 1 stycznia tego roku zmiany w ustawach podatkowych, wprowadzające nowe zasady ustalania minimalnego okresu amortyzacji, w większości sytuacji są niekorzystne dla podatników. Powstaje więc pytanie, czy jeśli ktoś rozpoczął amortyzację np. budynku magazynowego przed 1 stycznia 2007 r. według 10-proc. stawki, może ją kontynuować, nawet jeśli obecne przepisy nie dawałyby do tego podstaw? Na szczęście kwestia ta została jednoznacznie rozstrzygnięta przez ustawodawcę w przepisach przejściowych. Mówią one, że podatnicy, którzy do końca 2006 r. rozpoczęli amortyzację środków trwałych na podstawie:
art. 22j ust. 1 pkt 3 i art. 22k ust. 4 – 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (updof) lub
art. 16j ust. 1 pkt 3 i art. 16k ust. 4 – 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (updop)
– w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r., stosują do amortyzacji tych środków stare przepisy.
Powstaje pytanie, czy można zastosować indywidualne stawki amortyzacyjne w stosunku do środka trwałego, który powstał w wyniku przekształcenia spółdzielczego prawa do lokalu. Problem ten wyjaśnił Pierwszy Mazowiecki Urząd Skarbowy w Warszawie w interpretacji z 8 czerwca 2006 r. (/DPD1/423/44/06/ Mk/1).
Spółka w 2001 r. wniosła pełny wkład budowlany i nabyła spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego. Od tego czasu lokal ten był i dalej jest wynajmowany innej firmie prowadzącej w nim sklep. W 2005 r. zarząd spółdzielni mieszkaniowej podjął uchwałę w sprawie określenia odrębnej własności lokali. Na tej podstawie w grudniu 2005 r. podpisano akt notarialny, w którym nieodpłatnie przeniesiono własność lokalu na spółkę. Do tego momentu spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego było amortyzowane stawką 2,5 proc.
Zdaniem spółki z chwilą podpisania umowy notarialnej o ustanowienie odrębnej własności lokalu pozyskała ona środek trwały, a ściślej mówiąc zmienił się tytuł prawny do tego samego lokalu.
W tym momencie spółdzielcze prawo do tego lokalu powinno być wykreślone z ewidencji i przeniesione do ewidencji środków trwałych. Zmienia się bowiem jedynie forma władania nad lokalem. Urząd skarbowy potwierdził to stanowisko. Wyjaśnił, że skoro lokal był wykorzystywany przez co najmniej 60 miesięcy, spółka miała możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 proc. rocznie.
Interpretacja dotyczyła stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2007 r. – obecnie przyjęcie tak wysokiej stawki nie byłoby już możliwe (bo czas amortyzacji ustala się poprzez odjęcie od 40 lat okresu, jaki minął od oddania budynku do użytkowania). Odpowiedź ta potwierdza jednak, że po przekształceniu prawa spółdzielczego we własność można zastosować indywidualne stawki amortyzacyjne.
Czy odsetki od kredytu zaciągniętego na budowę budynku mieszkalnego, dotyczące powierzchni przeznaczonej na działalność gospodarczą, w zakresie najmu i dzierżawy powierzchni handlowo-usługowej, są kosztem uzyskania przychodów?
Zdaniem organu podatkowego ta część odsetek (obliczona proporcjonalnie) jest kosztem uzyskania przychodu. Wynika to z ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów. Mogą być do nich zaliczone tylko zapłacone odsetki, pod warunkiem że pożyczka (kredyt) została przeznaczona na potrzeby działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 33 updof nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji. Zatem w wypadku przeznaczenia kredytu na wytworzenie środka trwałego odsetki zapłacone przed jego przekazaniem do użytkowania podwyższają wartość ustalaną dla celów amortyzacji, natomiast płacone po tym okresie są bezpośrednio kosztem uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.
Interpretacja Pierwszego Urzędu Skarbowego w Tarnowie z 9 października 2006 r. (DO/ 415-17/06)
Czy wydatki na przekształcenie lokalu mieszkalnego na użytkowy w celu jego wynajmu można bezpośrednio zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jeśli wartość budynku ustalono w sposób uproszczony (mnożąc powierzchnię przez 988 zł)?
Dla celów podatkowych można odliczyć konieczne, niezbędne wydatki, pod warunkiem że uda się wykazać bezpośredni związek ze źródłem przychodów, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
Z brzmienia art. 22g ust.10 updof wynika, że podatnicy mogą ustalić wartość początkową budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych: wynajmowanych, wydzierżawianych albo używanych przez właściciela na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, przyjmując w każdym roku podatkowym wartość stanowiącą iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej, wydzierżawianej lub używanej przez właściciela powierzchni użytkowej tego budynku lub lokalu i kwoty 988 zł. Zastosowanie tej uproszczonej metody jest możliwe w razie ustalania wartości początkowej budynków mieszkalnych i lokali mieszkalnych.
O odpowiednim zakwalifikowaniu budynku jako mieszkalnego bądź niemieszkalnego decyduje w głównej mierze jego przeznaczenie. Z rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (tekst jedn. DzU nr 112, poz. 1316 ze zm.) wynika, że budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana dla celów mieszkalnych.
Zgodnie z art. 22n ust. 3 updof budynków i lokali mieszkalnych o wartości początkowej ustalonej metodą uproszczoną nie ujmuje się w ewidencji środków trwałych. Art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c mówi natomiast, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy powiększają wartość środków trwałych stanowiących podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. W myśl art. 22g ust. 17 updof, jeżeli środki trwałe zostały ulepszone w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3 – 9 i 11 – 15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie.
Skoro ustawodawca nie wymienił w tym przepisie art. 22g ust. 10, należy stwierdzić, że nie ma on zastosowania, gdy wartość początkowa została ustalona w sposób uproszczony.
Podwyższanie wartości środków trwałych jest więc możliwe tylko w stosunku do tych środków trwałych, których wartość początkowa nie została ustalona w sposób uproszczony. Oznacza to, że wydatki faktycznie poniesione w danym roku podatkowym na dostosowanie lokalu mieszkalnego na użytkowy, którego wartość początkową dla celów amortyzacji podatkowej ustalono metodą uproszczoną, należy zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu.
Interpretacja Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu z 5 maja 2006 r. (1425/033/415/12/06/MB)
