– Jestem czynnym podatnikiem VAT. W sierpniu byłem służbowo w Brukseli. W obie strony leciałem samolotem linii węgierskich. Na wykonaną usługę otrzymałem fakturę wypisaną w języku węgierskim i polskim, z kwotą do zapłaty wyrażoną w złotych. Czy mogę z niej odliczyć VAT na podstawie § 20 rozporządzenia ministra finansów z 25 maja 2005 r. regulującego zasady wystawiania faktur? – pyta czytelnik DF.
Wymieniony przez czytelnika przepis dotyczy co prawda m.in. przewozu osób samolotami, ale podaje on jedynie rodzaje dokumentów wystawionych przez polskich podatników, które mimo że fakturami VAT nie są, za takie mogą być uważane. Czytelnik otrzymał fakturę od podatnika węgierskiego. Polski podatek VAT nie jest na niej wykazany. Pojawi się on dopiero na fakturze wewnętrznej wystawionej przez czytelnika, bowiem w tym wypadku będziemy mieli do czynienia z tzw. importem usług.
Na stronie internetowej Ministerstwa Finansów prezentowane jest – moim zdaniem błędne – postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego w podobnej sprawie, wydane przez Urząd Skarbowy w Grodzisku Mazowieckim (z 16 grudnia 2006 r., 1406/VAT/443-14/MW/06). Stwierdza się w nim że: „w przypadku świadczenia usług transportu międzynarodowego środkami transportu morskiego lub lotniczego zgodnie z § 4 rozporządzenia – miejscem świadczenia tych usług jest terytorium kraju. Powyższe przepisy odnoszą się jednak do podmiotów, które świadczą wskazane usługi”. Dalej urząd wyjaśnia: „zakupiony przez podatnika bilet lotniczy dotyczy usług transportu międzynarodowego wykonanego przez zagranicznego przewoźnika. Podatnik nie świadczy ww. usług, lecz je nabywa, a więc nie ciąży na nim obowiązek opodatkowania tych usług, bowiem ustawodawca w żaden sposób nie wiąże tego obowiązku z nabywcą usługi – nie występuje w przedmiotowej sprawie import usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, a co za tym idzie brak jest obowiązku wystawienia faktury wewnętrznej. W przypadku świadczenia ww. usług transportowych to usługodawca (przewoźnik) jest obowiązany do rozliczenia podatku należnego”.
Biorąc pod uwagę regulacje ustawy o VAT, nie można twierdzić, że przepisy o miejscu świadczenia usługi dotyczą tego czy innego podmiotu. One dotyczą po prostu danej usługi. Dla polskiego usługobiorcy mają natomiast znaczenie przy ustalaniu, czy powstaje dla niego obowiązek podatkowy. Organ podatkowy zignorował fakt, że dla celów VAT, w ściśle określonych przypadkach podatnikiem może być nabywca usługi, a nie jej sprzedawca. Nie uzasadnił również, dlaczego w rozpatrywanym przez siebie zdarzeniu nie dostrzega importu usług w rozumieniu ustawy o VAT.
Jak wynika z jej art. 2 pkt 9, importem usług jest świadczenie usług przez podatników posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium kraju, z tytułu wykonania których zobowiązanym do zapłaty podatku jest podatnik w Polsce.