Jak odróżnić siedzibę firmy od miejsca prowadzenia działalności

[b]1 stycznia 2010 r. weszło w życie rozporządzenie Rady UE, które nowelizuje dotychczasowe przepisy wykonawcze (tj. rozporządzenie 1777/2005), wydane jeszcze do poprzedniej dyrektywy regulującej kwestie VAT (obecnie dyrektywa 2006/112/EC). [/b]

[srodtytul]Cztery definicje[/srodtytul]

Art. 14 – 17 zawierają rozróżnienie czterech najważniejszych dla przedsiębiorców pojęć, którymi od początku tego roku zaczęła się posługiwać zmieniona dyrektywa nr 112. Mianowicie wyjaśnienie siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz stałego i zwyczajowego miejsca zamieszkania.

Za [b]siedzibę[/b] uznaje się miejsce, w którym zarejestrowana jest działalność gospodarcza, znajduje się centrala firmy, odbywają się spotkania kierownictwa lub ustalana jest strategia działalności przedsiębiorstwa.

Na to, że mamy do czynienia z siedzibą przedsiębiorcy, wskazywać też może to, że w danym miejscu przebywa i spotyka się kierownictwo firmy, przechowywane są dokumenty administracyjne i finansowe, prowadzone są główne rozliczenia bankowe albo też znajdują się zakłady produkcyjne.

Z kolei przy ustalaniu [b]stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej[/b] uwzględniać należy nie tylko skalę działalności, ale i to, czy stale obecny jest tu zarówno czynnik ludzki, jak i urządzenia techniczne. Wskazówki te powielają dotychczasowe rozstrzygnięcia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Nowością będzie konieczność weryfikacji tego miejsca.

Przepisy art. 16 i 17 wprowadzają natomiast rozróżnienie [b]stałego i zwyczajowego miejsca zamieszkania[/b]. Pierwszym jest miejsce, w którym dana osoba stale przebywa i pod którym figuruje w urzędzie skarbowym, drugim – miejsce, w którym zwykle przebywa i żyje.

[srodtytul]Ważne miejsce świadczenia[/srodtytul]

Od początku 2010 r. miejscem świadczenia usług transgranicznych świadczonych na rzecz kontrahentów będących podatnikami VAT – bez względu na to, czy mają, czy nie siedzibę na terytorium Unii Europejskiej – jest kraj siedziby usługobiorcy lub kraj, w którym ma on swojej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

[wyimek]Za siedzibę uznaje się miejsce, w którym zarejestrowana jest działalność gospodarcza, znajduje się centrala firmy, odbywają się spotkania kierownictwa lub ustalana jest strategia działalności firmy[/wyimek]

Przedsiębiorca wykonujący tę usługę musi mieć dowody na to, że zarówno jego kontrahent spoza Wspólnoty, jak i z innego państwa członkowskiego jest podatnikiem VAT. Tym dowodem ma być jego numer VAT UE (lub inny numer o podobnym charakterze dla firm spoza Unii).