Ich efekty widoczne są w przyszłych okresach rozliczeniowych. Firma powinna więc zaliczyć koszty dotyczące tych usług w dniu ich poniesienia. Tak zdecydował dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (nr IP-PB3-423-493/07-2/JG). Jego interpretacja ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) potwierdza stanowisko podatnika, który wystąpił z wnioskiem. Chodziło o rozstrzygnięcie, do którego roku podatkowego wnioskodawca (spółka produkująca wyroby z blachy) powinien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów faktury wystawione 31 marca 2007 r., a dotyczące usług wykonanych w 2006 r.
Faktury te dokumentowały m.in. pomoc w zakresie administracyjnym, doradztwo w zakresie optymalizacji kosztów, pomoc w kontaktach z bankami, doradztwo w zakresie technologii produkcji i rozwoju technicznego oraz wsparcie w negocjacjach z klientami i dostawcami. Usługi te zostały wykonane w 2006 r. Ponieważ zaś rok podatkowy spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym, przeto zeznanie CIT-8 za 2006 r. firma złożyła pod koniec marca 2007 r.
Zdaniem podatnika koszty te – ze względu na to, że zostały poniesione przez firmę w 2007 roku – powinny być potrącone w dniu ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4e tej ustawy za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień, na który został on ujęty w księgach rachunkowych (tj. zaksięgowany) na podstawie otrzymanej faktury, rachunku albo innego dowodu. Z wyjątkiem jednak sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Jak twierdził wnioskodawca, wspomnianych kosztów nie można powiązać ściśle z przychodami jednego roku podatkowego. Koszty ogólnego doradztwa dotyczą więcej niż jednego roku, przy czym nie jest możliwe określenie proporcji, w jakiej można byłoby je przypisać do poszczególnych lat podatkowych. Dlatego uznał, że koszty te powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich zarachowania, czyli w kwietniu 2007 r., i ujęte podczas wyliczania dochodu za ten właśnie rok.
