15 kwietnia 2014 r. spółka nabyła nowo wybudowany obiekt handlowo-usługowy wraz z gruntem i budowlami. Ponadto uzyskała od gminy zgodę na zajęcie pasa drogowego od 1 stycznia 2014 r. W połowie maja 2014 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2014 r., w której wskazała do opodatkowania tylko grunt. W lipcu 2015 r. organ podatkowy wszczął wobec spółki postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za poprzedni rok. Wskazał, że przedmiotem opodatkowania w 2014 r. był nie tylko grunt, ale także powierzchnia budynku i wartość budowli. Dane te były zgodne z deklaracją spółki na podatek od nieruchomości za 2015 r.
Organ przytoczył treść art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskazał, że budowa budynku zakończyła się 31 grudnia 2013 r., co skutkowało objęciem go podatkiem od nieruchomości już 1 stycznia 2014 r.
Spółka nie zgadzała się z tymi ustaleniami. Uważała, że budynek powinien podlegać daninie dopiero od 2015 r. Tłumaczyła, że uzyskała pozwolenie na jego użytkowanie dopiero pod koniec stycznia 2014 r.
Samorządowe kolegium odwoławcze nie zmieniło decyzji. Uznało, że decyzja organu pierwszej instancji w kwestii ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego od 1 stycznia 2014 r. była prawidłowa. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy są w szczególności: dziennik budowy, zawierający wpis kierownika budowy o zakończeniu budowy, jak również złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy w 2013 r. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał 1 stycznia 2014 r., jako roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona.
Firma zaskarżyła decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który przyznał jej rację. Po analizie przepisów sąd zauważył, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, to obowiązek podatkowy powstaje 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Zdaniem sądu, jeżeli organ podatkowy kwestionuje złożoną przez spółkę deklarację, to w decyzji określającej podatek powinien dokładnie wskazać opodatkowane przedmioty oraz okresy, w których podlegały one opodatkowaniu w ciągu roku podatkowego, gdy następowała zmiana okoliczności. W takiej sytuacji organ nie może bezkrytycznie podchodzić do wyjaśnień złożonych przez spółkę w zakresie przedłożonej ewidencji środków trwałych. Tym bardziej, że według niej, podatek za sporne budowle spółka powinna uiścić od 1 stycznia 2015 r.
