Osoby fizyczne i osoby prawne przeprowadzając transakcje gospodarcze nie muszą działać osobiście. Mogą to robić przez przedstawiciela. Jeżeli czynność dokonana przez przedstawiciela mieści się w granicach umocowania udzielonego przez reprezentowanego, to wywołuje ona bezpośredni skutek dla podmiotu, który udzielił pełnomocnictwa. Instytucja przedstawicielstwa uregulowana jest przepisami kodeksu cywilnego. Podobne funkcje jak przedstawiciel pełni powiernik.
Niniejszy artykuł ma na celu praktyczne omówienie podatkowych skutków powiernictwa na podstawie analizy przepisów zilustrowanej interpretacjami organów podatkowych.
Na czym to polega
Podstawą działania powiernika na rzecz zleceniodawcy jest zawarcie umowy powierniczej (inaczej umowy fiducjarnej). Podstawą do konstruowania umów powierniczych jest wyrażona w art. 3531 kodeksu cywilnego zasada swobody kontraktowej >patrz ramka.
Szczególnie popularnym przypadkiem posługiwania się konstrukcją powiernictwa jest nabycie rzeczy (np. nieruchomości) bądź praw majątkowych (np. udziałów czy też akcji).
Istotą powiernictwa jest zlecenie wykonania określonej czynności prawnej. Powiernik dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz zleceniodawcy. Wykorzystanie powiernictwa wiąże się najczęściej z tym, że zleceniodawca nie chce (przynajmniej w chwili nabycia) ujawniać się przed zbywcą bądź osobami trzecimi. Jest to możliwe, gdyż stroną czynności prawnej jest powiernik, działający we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby. Powiernik sam zaciąga zobowiązanie (np. nabywa nieruchomość), a następnie – wykonując wcześniejsze zobowiązanie (zlecenie powiernicze) – przenosi te prawa lub obowiązki na osobę, w której interesie i na rachunek której działał lub na osobę wskazaną przez zleceniodawcę. Przy powierniczym nabyciu np. nieruchomości mają miejsce dwa akty przeniesienia własności.