Służbom płacowym firm kłopotów przysparza fakt umorzenia pożyczki mieszkaniowej. Przede wszystkim w regulaminie zfśs bądź w inaczej sformalizowanych zasadach udzielania pożyczek mieszkaniowych ze środków obrotowych przedsiębiorcy należy dokładnie określić, kiedy jest to dopuszczalne.
Najczęściej regulaminy pozwalają na to w razie trudnej sytuacji materialnej, rodzinnej czy życiowej podwładnego, zaistnienia nieszczęścia, które go dotknęło (pożar, został kradziony z dobytku, powódź zalała jego gospodarstwo), czy na wypadek śmierci jego bądź członka rodziny będącego jej głównym żywicielem. Od takiego przysporzenia pracownika należy odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, a czasami składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.
Co dla urzędu skarbowego
Podatku dochodowego nie pobieramy od wartości otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej określonej w ustawie o zfśs świadczeń rzeczowych i pieniężnych pokrytych w całości z zfśs – do kwoty 380 zł rocznie na jednego pracownika (art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT). Istnieją wątpliwości co do kwalifikacji umorzonej pożyczki. Wydaje się jednak, że korzysta ona z opisanego zwolnienia.
Od nadwyżki ponad wskazany limit firma musi już jednak pobrać zaliczkę na podatek dochodowy (na zasadach dotyczących przychodu ze stosunku pracy). Potrąconą w tym trybie zaliczkę wykazuje się w rocznej informacji PIT-11 wystawianej za rok, w którym została umorzona pożyczka. Do końca lutego następnego roku kalendarzowego firma wysyła PIT-11 pracownikowi w celu złożenia przez niego rocznego zeznania oraz urzędowi skarbowemu właściwemu dla miejsca jego zamieszkania.
Wyjątkiem jest sytuacja, gdy do 10 stycznia kolejnego roku kalendarzowego zatrudniony złoży nam wniosek o dokonanie za niego rocznego rozliczenia podatku. Wtedy firma nie przekazuje PIT-11 do końca lutego, lecz sama zapłaconą zaliczkę ujmuje w sporządzanym za pracownika zeznaniu rocznym PIT-40.
