(PIT) przewidują szczególny moment potrącania wynagrodzeń ze stosunku pracy w kosztach uzyskania przychodów.
Zgodnie z art. 15 ust. 4g tej pierwszej należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy o PIT, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W razie uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT.
Ten przepis przewiduje, że za koszty uzyskania przychodów nie uważa się niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych m.in. w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy o PIT, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g ustawy o CIT. Analogiczne regulacje zawiera ustawa o PIT (w art. 22 ust. 6ba oraz art. 23 ust. 1 pkt 55).
Innymi słowy wynagrodzenia pracowników są kosztem uzyskania przychodów miesiąca, za który są należne, jeśli są terminowo wypłacane. Dotyczy to zarówno miesięcznych wynagrodzeń, jak i różnego rodzaju premii lub bonusów, niezależnie od okresu, którego dotyczą (właściwym miesiącem jest ten, w którym premia lub bonus stały się pracownikowi należne).
Kasowe rozliczenie...
Jeżeli natomiast wynagrodzenie nie zostało terminowo wypłacone, to zastosowanie ma art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT (art. 23 ust. 1 pkt 55 ustawy o PIT).
Chociaż przepis ten nie wskazuje wprost, że wynagrodzenia pracowników wypłacane po terminie są kosztem uzyskania przychodów dokładnie w dniu zapłaty (lecz jedynie zakazuje zaliczania do kosztów podatkowych wynagrodzeń jeszcze niewypłaconych), to w praktyce przyjęło się go interpretować jako nakaz kasowego rozliczania kosztów wynagrodzeń (chyba że zastosowanie ma reguła wyrażona w art. 15 ust. 4g ustawy o CIT/art. 22 ust. 6ba ustawy o PIT).