Nie używasz, nie umarzasz

Literalne brzmienie art. 22c pkt 5 ustawy o PIT oraz art. 16c pkt 5 ustawy o CIT wskazuje, że pomimo zaprzestania używania danego składnika majątku jego amortyzacja może być kontynuowana, o ile działalność, w której składniki te były wykorzystywane, jest nadal kontynuowana (por. [b]interpretacja Pierwszego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 4 stycznia 2006 r. (PD-005/57/2005[/b]).

[srodtytul]To nie jest środek trwały[/srodtytul]

Niektóre organy podatkowe twierdzą jednak, że takie składniki majątku nie są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, nie spełniają zatem definicji środka trwałego. Z definicji tej, zawartej odpowiednio w art. 22a ust. 1 ustawy o PIT albo art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, wynika bowiem, że amortyzacji podlega tylko taki środek trwały, który jest m.in. wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo jest oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu (tak [b]interpretacja Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 16 października 2006 r., ZD/4061-167/06, oraz z 27 października 2006 r., ZD/4061-169/06[/b]).

Na to, że faktyczne wykorzystywanie przedmiotu amortyzacji na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą jest podstawowym warunkiem dokonywania odpisów amortyzacyjnych, zwrócił też uwagę [b]WSA w Łodzi w wyroku z 23 listopada 2007 r. (I SA/Łd 788/Łd).[/b]

[srodtytul]Jest odpis, nie ma kosztu[/srodtytul]

Taka wykładnia art. 22c pkt 5 ustawy o PIT i art. 16c pkt 5 ustawy o CIT nie wydaje się właściwa, jako niezgodna z ich wykładnią językową. Moim zdaniem, pomimo trwałego lub czasowego wycofania z używania składnika majątku, w sytuacji gdy działalność, w której składnik ten był wykorzystywany, jest kontynuowana, jest możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Nie można jednak wykluczyć także i takiej interpretacji, zgodnie z którą możliwe jest co prawda dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, ale naliczone odpisy jako niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

[srodtytul]Przeciągający się remont[/srodtytul]

Ryzyko zakwestionowania amortyzacji podatkowej pojawia się również w sytuacji, gdy środki trwałe oddane zostały do remontu, który trwa bardzo długo. Przykładowo [b]WSA w Gliwicach w wyroku z 22 października 2007 r. (I SA/GL 63/07)[/b] wyraził pogląd, że amortyzowane mogą być tylko te urządzenia i maszyny, które są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie jest wykorzystywany w działalności środek trwały niesprawny technicznie (remontowany). Orzeczenie dotyczyło sytuacji, w której środek trwały był remontowany przez okres ponad czterech lat.

Trudno jednoznacznie wskazać, jak długo może trwać remont środka trwałego, aby odpisy amortyzacyjne za czas jego trwania mogły stanowić koszt uzyskania przychodów. Powinno to podlegać każdorazowo indywidualnej ocenie, z uwzględnieniem m.in. zakresu prac remontowych koniecznych do wykonania.

Podsumowując, w razie wycofania składnika majątku z używania należy rozważyć postawienie go w stan likwidacji, zwłaszcza jeśli wycofanie miałoby być trwałe. W takim wypadku warto mieć na uwadze, że zgodnie z regułą wyrażoną w art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT oraz art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się do końca tego miesiąca, w którym środek trwały lub wartość niematerialną i prawną postawiono w stan likwidacji.