Czy aport leasingowanego majątku wpływa na odliczenie

Jest to kolejny w ostatnim czasie wyrok sądu administracyjnego dotyczący obowiązku korekty VAT naliczonego w przypadku wniesienia aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zagadnienie to wzbudza kontrowersje z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, czy transakcje, których przedmiotem jest zorganizowana część przedsiębiorstwa, w ogóle powinny podlegać VAT? Po drugie, czy to, że majątek wnoszony jest aportem, automatycznie powoduje konieczność dokonania korekty VAT naliczonego? W mojej opinii, w świetle przepisów [b]dyrektywy 2006/112/WE [/b]oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, odpowiedź na obydwa pytania powinna być negatywna, co potwierdzają niedawne orzeczenia sądów administracyjnych. Na szczególną uwagę zasługuje [b]wyrok WSA w Warszawie z 20 maja 2008 r. (III SA/Wa 364/08)[/b], w którym sąd stwierdził, że „wprowadzenie, niezgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, zwolnienia z podatku (chodzi o zwolnienie z VAT wkładów niepieniężnych – przyp. autora) nie może pozbawiać podatnika prawa do odliczenia, również poprzez konieczność dokonania korekty podatku naliczonego i zmniejszenie pierwotnej kwoty odliczenia”.

Dlatego omawiane rozstrzygnięcie warszawskiego WSA, który powołując się na zagadnienia cywilnoprawne dotyczące wnoszenia wkładów niepieniężnych uniknął w zasadzie merytorycznego rozstrzygnięcia sporu, rozczarowuje. Tym bardziej że wątpliwe wydaje się, aby decydujące znaczenie dla analizowanej sprawy miało to, że część środków trwałych nie stanowi własności podatnika, lecz jest przez niego wykorzystywana w ramach umowy leasingu finansowego. Bo o ile zgodzić należy się z sądem, że skoro podatnikowi nie przysługuje prawo własności przedmiotu leasingu finansowego, to prawo to nie może być przedmiotem wnoszonego wkładu, o tyle zaznaczyć należy, że w skład tego wkładu wchodzić może wynikające z umowy prawo do korzystania z leasingowanych środków trwałych. Jeżeli tak, jako że przedmiot leasingu podlega amortyzacji podatkowej, to konsekwencje zbycia prawa do korzystania z niego powinny być takie same, jak te dotyczące zbycia innych, stanowiących własność podatnika środków trwałych.[/ramka]