Przedsiębiorcy zagraniczni mogą, na zasadzie wzajemności, tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Możliwość ta jest ograniczona do przedsiębiorców z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii oraz państw korzystających ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych ze Wspólnotą Europejską. Prowadzona za pośrednictwem oddziału działalność musi mieścić się w zakresie działalności przedsiębiorcy zagranicznego.
W związku z funkcjonowaniem takiego oddziału pojawiają się jednak wątpliwości co do zasad jego opodatkowania.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (ustawa o CIT) podatkowi temu podlegają osoby prawne oraz spółki kapitałowe w organizacji. Ustawa o CIT ma jednak także zastosowanie do jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek osobowych. Jeśli jednak spółki osobowe są traktowane w kraju, w którym podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, jako osoby prawne, wówczas również one będą opodatkowane w Polsce.
Przepisy nie definiują pojęcia jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 września 2005 r. (FSK 484/05), należą do nich „wszelkie podmioty o zróżnicowanych formach organizacyjno-prawnych, które nie są osobami fizycznymi ani osobami prawnymi. W szczególności zaliczyć można do nich spółki osobowe, w tym spółkę cywilną”. Pojawia się także bardziej ogólne ujęcie, zgodnie z którym za jednostkę taką uważa się „twór społeczny, przejawiający się w postaci zorganizowanej formy działalności ludzkiej” (np. uchwała Sądu Najwyższego z 26 stycznia 1996 r., III CZP 111/95, OSNC 1996/5/63).
W literaturze często zalicza się do jednostek niemających osobowości prawnej właśnie oddziały przedsiębiorców zagranicznych. Wydaje się jednak, że klasyfikacja taka nie jest właściwym kluczem do określenia podmiotowości w podatku dochodowym, a także sposobu opodatkowania.