Rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem to zwykły sposób rozwiązania angażu zawartego na czas nieokreślony. Dlatego przyczyna wymówienia nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości.
Za wymówieniem
Jedną z takich sytuacji może być wykorzystywanie przez pracownika swojego stanowiska do własnych celów, które naraża interesy pracodawcy. Tak też wypowiadał się Sąd Najwyższy w wyroku z 26 listopada 2003 r. (I PK 16/03). Podniósł wtedy, że wykorzystanie stanowiska do celów prywatnych sprzecznych ?z interesem pracodawcy stanowi oczywistą przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę.
Zwolnienie grozi także za użycie zajmowanego stołka do promowania lub reklamowania swojej działalności gospodarczej. Dostrzegł to rówież SN w wyroku z 5 września 1997 r.?(I PKN 223/97). Stwierdził wtedy, że pracownik podejmujący działalność gospodarczą kolidującą z jego rolą jako strony stosunku pracy powinien przejawiać szczególną dbałość, aby w praktyce nie zagrażało to dobremu imieniu pracodawcy. Jego zachowanie niespełniające tego wymagania uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę, niezależnie od tego, czy etatowcowi można przypisać winę, czy nie. Pracownik nie może więc podejmować działalności konkurencyjnej wobec tej prowadzonej przez jego pracodawcę i przez to zagrażać (choćby potencjalnie) jego interesom.
Działaniem uzasadniającym rozwiązanie umowy może też być użycie przez podwładnego swojego stanowiska do zachowań nielojalnych wobec pracodawcy, a służących uzyskaniu własnych korzyści majątkowych.
Podobnie wypowiadał się SN w wyroku z 28 kwietnia ?1997 r. (I PKN 118/97). Stwierdził wówczas, że popieranie przez pracownika szkodzących pracodawcy działań zmierzających do ogłoszenia jego upadłości, a zwłaszcza przejęcia maszyn i urządzeń przez spółkę, w której pracownik jest udziałowcem, narusza wymóg dbałości o dobro pracodawcy i uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony.
