Służbowy telefon to nie prywatny gadżet zatrudnionego

Wyposażanie pracownika w telefon komórkowy to już standard. Różnią się jednak zasady udostępniania tych narzędzi przez pracodawców.

Po co to

To, co na wstępie zapobiegliwy szef powinien rozstrzygnąć, a następnie poinformować o tym pracownika, sprowadza się do tego, czy może on używać telefonu także do innych celów niż związanych z pracą. Wprawdzie po zasadniczej obniżce taryf telekomunikacyjnych zwraca się na to mniejszą uwagę i zaskakująco wysokie rachunki należą już do rzadkości.

Podwładny powinien jednak mieć świadomość, że z żadnej zasady czy przepisu nie wynika, że szef ma obowiązek pokrywać koszty jego prywatnych rozmów czy tym bardziej udziału w różnych konkursach, zabawach telefonicznych, za które nierzadko przychodzą słone rachunki.

W praktyce przypomnienie tych oczywistości bardzo się przydaje, gdyż właściwie zapobiega skutkom niektórych wybryków nieodpowiedzialnych pracowników. Stąd coraz częściej wydaniu podwładnemu komórki towarzyszy pouczenie go o zasadach korzystania z niej. Przykładowo musi zapoznać się z określoną procedurą, zarządzeniem szefa i podpisać takie postanowienia. Z jednej strony służy to ustaleniu jasnych reguł korzystania ze służbowego sprzętu, z drugiej ogranicza zatrudnionym powoływanie się na niewiedzę – wzmacnia tym samym dyscyplinę w korzystaniu z zakładowego mienia.

Czasami to nie wystarcza. Pracownicy, tak jak wszyscy inni użytkownicy telefonów, są bez przerwy kuszeni sieciowymi ofertami, tzw. wyjątkowymi okazjami. Dotyczy to np. udziału w różnych konkursach z nagrodami – sieciowymi, radiowymi czy telewizyjnymi. W tych medialnych muszą wprawdzie odpowiedzieć na trudne pytania, np. ile nóg ma koń, ale tak naprawdę chodzi o gry losowe, w których nagrody finansuje się z wpływów od uczestników.

Na ogół wiąże się to z wyższymi opłatami, co nie zawsze można wychwycić w sieci. Dopiero gdy przychodzi rachunek, pojawia się refleksja, a czasami szok. Nie ulega wątpliwości, że za takie „zabawy" powinien zapłacić pracownik. Pouczenie zaś go o sposobie korzystania z telefonu ułatwi dochodzenie tych roszczeń, jeżeli podwładny nie będzie poczuwał się do zrekompensowania firmie doznanej szkody.

Kto zyskuje

Inna sprawa to korzyści, jakie może przynieść udział w konkursie. Załóżmy, że pracownik wysyła ze służbowej komórki 150 esmesów pod wskazany numer i wygrywa laptopa. Czyją własnością jest notebook – abonenta, tj. pracodawcy, czy pracownika? To już zależy od regulaminu gry – czy nagrody w niej przypadają nadawcy czy abonentowi. W większości znanych mi przypadków dostają je uczestnicy zabawy, a nie abonenci. Organizatorzy dobrze wiedzą, że gdyby było inaczej, mogliby mieć kłopoty z przekonaniem do quizu.

Broniąc się przed skutkami nieodpowiedzialnych zachowań pracowników przy wykorzystaniu sprzętu służbowego, poza ich pouczeniem obejmującym w szczególności bezwzględny zakaz używania komórek do różnych gier, konkursów, zabaw, można dodatkowo uprzedzić o formach kontroli wykorzystania aparatu.

Będą to np. billingi rozmów, co jednoznacznie wykluczy, czy pracownik nadużył zaufania pracodawcy. Wprawdzie krytykują to niektórzy prawnicy (gdyż narusza przepisy o ochronie danych osobowych), ale z drugiej strony trudno odebrać szefowi prawo do kontroli wykorzystania firmowego mienia, tym bardziej że brak zestawienia połączeń utrudni, a nawet uniemożliwi taką lustrację.

Gdy jednak mimo stosowania blokad, pouczeń itp. pracownik skusi się i zagra, szef może żądać, aby wyrównał wynikłą stąd szkodę, czyli zapłacił rachunek.

W mojej ocenie pracodawca ma prawo żądać wyrównania szkody w pełnej wysokości, bo o żadnej ograniczonej odpowiedzialności materialnej pracownika nie można mówić.