Pojęcie pracy sezonowej nie zostało ustawowo zdefiniowane, mimo że jest używane w przepisach prawa pracy, np. w art. 251 § 3 pkt 2 kodeksu pracy. To określenie pochodzi od słowa „sezon” oznaczającego porę roku.
Przyjmuje się, że prace sezonowe to takie, które występują tylko w określonej porze roku, ponieważ ich istnienie zależy od cyklów przyrody, właściwości pór roku, warunków klimatycznych i atmosferycznych. Praca taka nasila się w pewnym okresie roku, czyli właśnie w sezonie, np. prace budowlano-remontowe.
Pogląd taki potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 3 kwietnia 1986 r. (III URN 20/86, OSNC 1987, Nr 2-3, poz. 45), uznając, że „praca sezonowa oznacza pracę wykonywaną przez część roku, związaną z określonym sezonem, z właściwą porą roku, a zwłaszcza z warunkami atmosferycznymi”. Zatem pracą sezonową nie jest taka, która może trwać nieprzerwanie przez 12 miesięcy.
Do typowych prac sezonowych należą: prace ogrodnicze, sadownicze, leśne, w rolnictwie, w budownictwie, związane z obsługą turystyczną, gastronomiczną, nawet ze wzmożonym okresem zakupów przedświątecznych, przedkomunijnych itp.
Przykład