W szczególności nie wolno mu zobowiązywać podwładnych, aby zgodzili się na potrącenie z ich wynagrodzenia ewentualnych niedoborów.
Tak stwierdził SN w uchwale z 4 października 1994 (I PZP 41/94). Uzasadniał to tym, że taki zapis umowny jest sprzeczny z wieloma przepisami kodeksu pracy. Narusza zwłaszcza art. 91 kodeksu pracy.
Z niego – według SN – wynika, że godząc się na potrącenie z wynagrodzenia za pracę, podwładny powinien mieć świadomość wielkości długu i istnienia przesłanek odpowiedzialności.
Niedopuszczalność blankietowej zgody pracownika na dokonywanie potrącenia z jego wynagrodzenia podkreślał także SN w wyroku z 5 maja 2004 (I PK 529/03).
Niedopuszczalne byłoby także zastosowanie w umowie o wspólnym zobowiązaniu pracowników postanowień wprowadzających ich odpowiedzialność solidarną za powstałą szkodę. Podobnie wypowiadał się SN 24 lutego 1982 (IV PR 21/82). Wynika to z tego, że odpowiedzialność solidarna jest znacznie surowsza dla pracowników w stosunku do tej za przypadającą na nich (według umowy) część długu.