Egzekucja zaległej należności od unijnego kontrahenta

Podstawowa trudność polega na tym, że [b]spory tego typu toczą się co do zasady przed sądami kraju, w którym pozwany ma tzw. domicyl[/b]. Innymi słowy, jeśli dłużnik czytelnika ma siedzibę np. w Hiszpanii, to należy dochodzić należności przed tamtejszym sądem. Z ostrożności dobrze byłoby zatem poszukać prawnika tam, na miejscu. Trudno bowiem oczekiwać, żeby firma z jednego kraju znała przepisy obowiązujące w innym i swobodnie poruszała się w procedurach sądowych.

Z drugiej strony wspomnianych rozporządzeń było wprowadzenie możliwie uproszczonych procedur. Temu właśnie służy chociażby obowiązek stosowania ujednoliconych formularzy (ich wzory są załącznikami do rozporządzeń). Odważni mogą więc próbować własnych sił.

I uwaga na koniec: w sprawach wynikających z umowy – a do takich zalicza się ta opisana przez czytelnika – obowiązuje pewien istotny wyjątek. Otóż dłużnika można pozwać przed sąd kraju, w którym miał on spełnić swoje świadczenie. Które to dokładnie państwo, zależy od tego, o jakie świadczenie chodzi. Przykładowo, w przypadku umowy sprzedaży towarów jest to kraj, do którego zostały one dostarczone albo do którego miały zostać dostarczone.

[i] Autor jest adwokatem[/i]