Lepiej się dogadać z zatrudnionym, niż mu dać wypowiedzenie

Naprawdę opłaca się okupić większymi pieniędzmi zgodę podwładnego na odejście z firmy za porozumieniem stron. Pojedyncze rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem może nas bowiem zdyskwalifikować w staraniach o niektóre formy wsparcia ze środków publicznych.

[srodtytul]Zwykły tryb[/srodtytul]

Normalnym sposobem pożegnania podwładnego jest wypowiedzenie stosunku pracy. Polega na tym, że np. szef oświadcza wolę jego zwolnienia i współpraca kończy się po upływie wypowiedzenia. To ostatnie dla umów bezterminowych wynosi:

- dwa tygodnie – dla zatrudnionego krócej niż sześć miesięcy,

- miesiąc – jeżeli pracownik był zatrudniony przynajmniej sześć miesięcy i krócej niż trzy lata,

- trzy miesiące – gdy zatrudniony przepracował w firmie co najmniej trzy lata.

Wypowiedzenie umowy zawartej na czas określony jest możliwe, pod warunkiem że:

- została zawarta na dłużej niż sześć miesięcy,

- strony zamieściły w niej klauzulę dopuszczającą wcześniejsze zerwanie angażu za dwutygodniowym wymówieniem.

Wymówienie umowy zawartej w zastępstwie osoby nieobecnej w pracy z przyczyn usprawiedliwionych to trzy dni robocze. Z kolei przy umowie na okres próbny wymówienie wynosi:

- trzy dni robocze – gdy próba nie przekracza dwóch tygodni,

- tydzień – jeśli jest próba jest dłuższa niż dwa tygodnie i krótsza niż trzy miesiące,

- dwa tygodnie – jeżeli próba jest równa trzem miesiącom.

Wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony musimy uzasadnić, podając przyczynę rzeczywistą i konkretną. Mamy w nim także zawrzeć pouczenie o prawie do odwołania się zatrudnionego do sądu pracy. A zamiar wymówienia stałego angażu mamy obowiązek skonsultować z zakładową organizacją związkową, do której zwalniany należy bądź do której zwrócił się o obronę (art. 38 k.p.).

[srodtytul]Albo po prostu zgoda obu stron[/srodtytul]

Wielu tych formalności uniknęlibyśmy, rozstając się z podwładnym za porozumieniem. W takiej sytuacji stron nie wiążą bowiem kodeksowe terminy wypowiedzenia; mogą się rozstać natychmiast, choćby z dnia na dzień. Pomijają przy tym etap konsultacji związkowej, podawanie powodu rozwiązania umowy czy pouczanie o możliwości złożenia pozwu do sądu. Wystarczy na piśmie jedno zdanie o zgodnym zakończeniu zatrudnienia i momencie, do kiedy do niego dochodzi.

Jest jeszcze jedna różnica: zwolnionemu z pracy przez szefa za wypowiedzeniem wolno wystąpić do sądu z roszczeniem o uznanie wypowiedzenia za nieuzasadnione lub sprzeczne z prawem. Gdy sąd przyzna mu rację, może orzec odszkodowanie. Oczywiste jest, że zatrudnionemu, który odszedł z pracy na mocy porozumienia stron, nie przysługują takie żądania. Ma on wprawdzie prawo dochodzić przed sądem, że podpisał porozumienie pod wpływem błędu bądź groźby, ale trudno przyjdzie mu tego dowieść.