Prokura unormowana jest obecnie w kodeksie cywilnym w art. 1091 k.c. do 1099. W przepisach tych wskazano, że stanowi ona szczególny rodzaj pełnomocnictwa, które może być udzielone przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców.
Obejmuje upoważnienie do dokonywania wszelkich czynności sądowych i pozasądowych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa mocodawcy. Oznacza to, że zakres działania prokurenta jest bardzo szeroki. Możliwe jest jednak także i jego ograniczenie, np. poprzez ustanowienie prokury oddziałowej ograniczającej umocowanie prokurenta tylko do spraw związanych z konkretnym oddziałem przedsiębiorstwa. Ponadto do zbycia przedsiębiorstwa, do dokonania czynności prawnej, na podstawie której następuje oddanie go do czasowego korzystania, oraz do zbywania i obciążania nieruchomości jest wymagane pełnomocnictwo do poszczególnej czynności (art. 1093 k.c.).
W razie przekroczenia zakresu udzielonego umocowania zasady odpowiedzialności prokurenta wobec osób trzecich określa art. 103 k.c.
[srodtytul]Przekroczenie umocowania[/srodtytul]
W myśl tego przepisu, jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. W takiej sytuacji druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umowa została podpisana, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy. Po jego bezskutecznym upływie staje się wolna od zawartej umowy. Natomiast w razie braku potwierdzenia ten, kto zawarł umowę w cudzym imieniu, zobowiązany jest do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy. Musi też naprawić szkodę, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę, nie wiedząc o braku umocowania lub o przekroczeniu jego zakresu. Oznacza to, że w sytuacji gdy prokurent zawarł umowę, do której nie posiadał wymaganego umocowania, i umowa ta później nie została potwierdzona przez spółkę, to prokurent będzie zobowiązany do wydania wszystkiego, co otrzymał przy zawarciu tej umowy, oraz do zapłaty odszkodowania za szkodę, jaką druga strona poniosła przez to, że ją zawarła (art. 103 § 3 k.c.). Przy czym to roszczenie odszkodowawcze osoby, która zawarła umowę, opiera się na przesłance braku wiedzy o tym, że prokurent nie miał umocowania do zawarcia umowy lub je przekroczył.