Znaki powinny być takie, by klient nie pomylił produktów

Tak wynika z [b]wyroku Sądu Najwyższego z 3 października 2008 r. (I CSK 96/08). [/b]

Kończy on przegraną szwajcarskiej firmy Chocoladenfab-riken Lindt & Sprúngli AG jej spór ze spółką z o.o. Terravita. Przedmiotem tego sporu był wspólnotowy znak towarowy Lindt GOLDHASE – złoty zajączek wielkanocny.

Wyroby obu przedsiębiorców mają ten sam kształt, tę samą formę przestrzenną: figurki siedzącego zająca.

[srodtytul]Ta sama forma[/srodtytul]

Przy ich produkcji obaj, tak samo jak wielu innych europejskich producentów czekoladowych zajączków, posługują się tymi samymi formami kupowanymi u tego samego producenta. Zajączek Lindta opakowany jest w złoconą owijkę z karbowaną czerwoną wstążeczką na szyi, na której zawieszony jest dzwoneczek. Konkurencyjny zajączek Terravity zawinięty jest w srebrną lub złotą folię i ma tasiemkę nadrukowaną na folii. Oba zajączki – polski i szwajcarski – różnią się przede wszystkim bardzo widocznymi nadrukami z firmą producenta. Oba są znakami towarowymi tzw. kombinowanymi. Składa się na nie forma przestrzenna, kolorystyka, elementy słowno-graficzne.

[srodtytul]Znak kombinowany[/srodtytul]

Sprawa, której dotyczy wyrok, po raz drugi znalazła się na wokandzie SN. Lindt wniósł ją do Sądu Okręgowego w Warszawie, powołując się na art. 6 ust. 1 pkt b rozporządzenia Rady Europejskiej z nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (rejestracja w Alicante). Pozwala on właścicielowi znaku żądać zakazania osobom trzecim posługiwania się oznaczeniem identycznym lub podobnym, jeśli ze względu na to podobieństwo i podobieństwo danego towaru lub usługi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej.

Sąd I instancji nie dopatrzył się w polskiej wersji zajączka naruszenia znaku towarowego firmy Lindt i oddalił jej roszczenia. Sąd II instancji zaakceptował ten werdykt.

SN wskutek skargi kasacyjnej firmy szwajcarskiej uchylił wyrok sądu II instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. O tym werdykcie zadecydował brak całościowej oceny znaku koniecznej w przypadku oceny podobieństwa znaków towarowych kombinowanych. Sądy zaś decydujące znaczenie przypisały elementom słownym: nadrukom firmy producenta i napisom. A te żadnego podobieństwa nie wykazują.

[srodtytul]Niebezpieczeństwo pomyłki[/srodtytul]

Sąd II instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy uznał, że element rozróżniający znaku – napisy – kupujący rejestruje w drugiej kolejności. Elementy dominujące znaków to kształt i kolor. Kształt jest identyczny, a złoty kolor owijki bardzo podobny. To podobieństwo w zakresie elementów dominujących rodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia kupującego w błąd.