W polskim systemie prawnym funkcjonuje swoboda umów. Ustalić w niej można wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub godziłoby w istotę danego stosunku prawnego. W tym kontekście pamiętać trzeba, że nie można umówić się skutecznie o świadczenie niemożliwe. Powstaje pytanie, jakie świadczenie może zostać uznane za możliwe, a jakie nie.
Zgodnie z art. 387 kodeksu cywilnego umowa o świadczenie niemożliwe jest nieważna. Strona, która w chwili zawarcia kontraktu wiedziała o niemożliwości świadczenia i kontrahenta nie wyprowadziła z błędu - jest zobowiązana do naprawienia szkody, którą kontrahent poniósł przez to, że zawarł umowę, nie wiedząc o niemożliwości świadczenia. Czym jest świadczenie niemożliwe, na jakim etapie można je stwierdzić i jakie mogą być tego konsekwencje?