Pracownica w ciąży ma prawo do wizyt u lekarza w godzinach pracy

- przeprowadzane w związku z ciążą,

- wykonane w godzinach pracy, bo nie można ich wykonać później (art. 185 § 2 k.p.).

W takim przypadku pracodawca nie może odmówić ciężarnej zwolnienia od pracy. Przy czym przepisy nie pozwalają mu weryfikować prawdomówności podwładnej. W kodeksie pracy nie ma też żadnej podstawy prawnej umożliwiającej żądanie potwierdzenia wykonania badań lekarskich w terminie deklarowanym przez ciężarną. Szef nie może więc uzależniać swojej zgody od deklaracji pracownicy, że przyniesie zaświadczenie z placówki medycznej lub od lekarza, potwierdzające wykonanie badań.

Nie ma zresztą nawet odpowiedniego trybu, w którym placówka medyczna mogłaby (albo miała obowiązek) wydać takie zaświadczenie. Rozporządzenia wydane przez resort zdrowia zawierają tylko procedurę wydawania zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania dotychczasowej pracy przez pracownicę w ciąży. Zatem nawet gdyby kobieta poprosiła o taki dokument, spotka się z odmową. A gdyby lekarz ewentualnie zgodził się wystawić zaświadczenie, pracodawca swoim żądaniem mógłby, nawet nieświadomie, doprowadzić do naruszenia prawa pracownicy do prywatności oraz naruszenia jej godności. Zaświadczenie wystawione przez jednostkę specjalistyczną, np. zajmującą się patologią ciąży albo pacjentami żyjącymi z HIV, ujawniałoby o kobiecie informacje, do których przetwarzania pracodawca nie jest uprawniony.

To, czego może wymagać szef od ciężarnej, to jedynie jej oświadczenie ze wskazaniem godziny badania. Gdyby jednak w tym czasie zauważono pracownicę w innym miejscu, może wyciągnąć wobec niej konsekwencje na podstawie zeznań świadków.

Tak samo jest z samowolnym opuszczeniem stanowiska pracy na wizytę lekarską. Brak wcześniejszego uzgodnienia z przełożonym może się dla ciężarnej nieprzyjemnie zakończyć. Za taką niesubordynację grozi wypowiedzenie, a w razie uporczywości działania – nawet dyscyplinarka.