Za osobę współpracującą ?z przedsiębiorcą przy prowadzeniu działalności gospodarczej oraz ze zleceniobiorcami zgodnie z art. 8 ust. 11 ustawy ?o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawa o sus) uważa się małżonka, dzieci własne, drugiego małżonka ?i dzieci przysposobione, rodziców, macochę i ojczyma oraz osoby przysposabiające, jeżeli pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym ?i współpracują przy prowadzeniu tej działalności lub wykonywaniu umowy-zlecenia.
Pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym polega na wspólnym zaspokajaniu potrzeb życiowych ?w rodzinie związanych z prowadzeniem domu czy załatwianiem spraw związanych ?z potrzebami życia codziennego. Ocena, czy dana osoba pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, zależy od indywidualnego, konkretnego przypadku.
Sąd Najwyższy w wyroku ?z 24 lipca 2009 r. (I UK 51/09) określił definicję współpracy ?i stwierdził, że „współpracą przy prowadzeniu działalności gospodarczej powodującą obowiązek ubezpieczeń emerytalnego i rentowych jest takie współdziałanie osoby bliskiej przedsiębiorcy, które generuje stałe, dodatkowe dochody z tej działalności niezależnie od tego, czy dokonuje tego odpłatnie, czy też nieodpłatnie".
Bez wynagrodzenia
Małżonkowie mogą pomagać sobie w prowadzeniu działalności gospodarczej bez pobierania z tego tytułu wynagrodzenia. Dla celów podatkowych bezpłatna pomoc męża przy prowadzeniu przez żonę działalności gospodarczej jest dla niej nieodpłatnym świadczeniem zwolnionym z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy ?o PIT. Zgodnie z tym przepisem wolna od podatku jest wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej, a więc m.in. od małżonka.
Przykład
Pani Małgorzata prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży odzieży. Do pomocy ?w firmie zaangażowała małżonka. Mąż nie pobiera z tego tytułu wynagrodzenia. W tym przypadku pani Małgorzata otrzymuje od męża nieodpłatne świadczenie, które jest zwolnione z PIT.