Przedsiębiorca, który zdecyduje się zaangażować do pomocy w prowadzeniu własnego biznesu żonę lub małoletnie dzieci, wypłaconego im wynagrodzenia nie będzie mógł zaliczyć do kosztów podatkowych. Zabrania tego art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT.
Mówi on, że kosztem podatkowym nie jest wartość własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w spółkach cywilnych lub osobowych spółkach handlowych (czyli jawnych, partnerskich, komandytowych i komandytowo-akcyjnych) także małżonków i małoletnich dzieci wspólników.
Rozdzielność majątkowa między małżonkami również nie spowoduje, że wypłacone zatrudnionemu w firmie współmałżonkowi wynagrodzenie będzie kosztem. Rozdzielność majątkowa wpływa zaś na to, że małżonkowie nie będą mogli wspólnie rozliczyć się z fiskusem.
Zakaz zaliczania do kosztów wynagrodzenia znajdzie zastosowanie nie tylko wtedy, gdy przedsiębiorca zdecyduje się zatrudnić kogoś z rodziny na umowę o pracę, ale także przy zatrudnieniu na umowę-zlecenie czy o dzieło.
Potwierdza to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2001 r. (I SA/ Gd 2349/98). Zgadzają się z tym również organy podatkowe. Przykładem może być interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 22 czerwca 2010 r. (IPPB1/415-324/10-2/ES).