Osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.
Wynika to z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. DzU z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.; dalej ustawa o sus). Z art. 13 pkt 4 tej ustawy wynika, że ubezpieczenia z biznesu trwają do dnia zaprzestania wykonywania jego wykonywania, z wyłączeniem okresu, na który prowadzenie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.
Znaczenie wpisu
Czasowe granice prowadzenia działalności gospodarczej oraz objęcia z tego tytułu ubezpieczeniami społecznymi wyznacza – co do zasady – wpis do ewidencji działalności gospodarczej (rejestru przedsiębiorców). Przy czym przez podjęcie działalności w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej należy rozumieć jako faktyczne rozpoczęcie jej wykonywania (prowadzenia). A w rzeczywistości może ono, ale nie musi, zbiegać się z datą wskazaną w ewidencji.
Ma to istotne znaczenie dla powstania obowiązku ubezpieczeń. Ustawa o sus (jej art. 13 pkt 4) nie odsyła bowiem do okresu, w którym biznes był zarejestrowany, ale posługuje się pojęciem rozpoczęcia i zaprzestania jego wykonywania. Z tego względu w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że obowiązek ubezpieczenia wynika z faktycznego rozpoczęcia działalności i jej prowadzenia na podstawie wpisu do ewidencji (rejestru).
Kwestie związane z jej formalnym zarejestrowaniem i wyrejestrowaniem mają znaczenie wyłącznie w sferze dowodowej. Nie przesądzają natomiast same w sobie o podleganiu obowiązkowi ubezpieczeń społecznych (zob. np. wyroki SN z 31 marca 2000 r., II UKN 457/99; z 21 czerwca 2001 r., II UKN 428/00, z 25 listopada 2005 r., I UK 80/05 oraz z 23 marca 2006 r., I UK 220/05).