Przede wszystkim przy wyborze rodzaju umowy dla zatrudnienia sezonowego i kształtując jej treść należy pamiętać, by nie miała ona charakteru mieszanego, łączącego elementy umowy o pracę i zlecenia (wyrok SN z 23 stycznia 2002 r., I PKN 786/00, OSNP 2004, nr 2, poz. 30).
Jeśli bowiem zawiera zarówno cechy charakterystyczne dla zatrudnienia na podstawie stosunku pracy, jak i dla umów cywilnoprawnych (zlecenie, umowa o dzieło), z orzecznictwa SN wynika, że do oceny, jaki faktycznie stosunek prawny łączy strony, decydujące znaczenie ma to, które z tych cech mają charakter przeważający (por. wyrok SN z 14 września 1998 r., I PKN 334/08, OSNAPiUS 1999, nr 20, poz. 646).
Jeżeli przeważają te charakterystyczne dla umowy o pracę określone w art. 22 § 1 k.p., to mamy do czynienia z zatrudnieniem na etat. Jeśli natomiast cechy charakterystyczne dla stosunku pracy nie przeważają, to jest to kontrakt cywilnoprawny.
Nie zawsze określenie w umowie cywilnoprawnej niektórych cech charakterystycznych dla stosunku pracy, np. miejsca wykonywania pracy czy liczby godzin, przez które dziennie dana osoba ma wykonywać powierzone jej zadania, przesądza o tym, że strony wiąże stosunek pracy.
Kontrakty cywilne, zgodnie z zasadą swobody umów, mogą zawierać elementy, które standardowo związane są ze stosunkiem pracy, jak np. zastrzeżenie o osobistym wykonaniu pracy i ściśle ustalonych godzinach jej wykonywania.